( 20 ) 



dienst der christelijke archaeologie en apologetiek", eene 

 helaas! niet voltooide beoordeeling der dissertatie van C. 

 W. J. Wilde over de briefwisseling van Plinius met keizer 

 Trajanus bevat, aardige bijzonderheden medegedeeld*). AVij 

 vernemen daarnit dat de geleerde Jesuiten Francesco Save- 

 Rio Patrizt, Giovanni Perone en Francesco Manera zijne 

 leermeesters zijn geweest. 



Zonder twijfel is zijn lust voor archaeologisch onderzoek 

 te Rome opgewekt door het aanschouwen van de overblijf- 

 selen der oudheid, die de stad en hare omstreken opleveren, 

 door het bezoek der catacomben en van het Museum Kirche- 

 rianum, en door den omnjano- met de Paters Giampietro 

 Secchi en Giuseppe Marchi, die in het Collegio woonden, 

 lessen gaven en door geleerde verhandelingen als oudheid- 

 kenners naam hebben gemaakt. 



Zijn tijd werd dikwijls in beslag genomen door vreemde- 

 lingen, die onder zijn geleide de merkwaardigheden der stad 

 wenschten te zien. Jammer, dat hij uit zijn dagboek niets 

 anders heeft medegedeeld, dan de zang der Obelisken, die 

 in het zevende deel van de Katholiek opgenomen is. 



Brieven, uit die jaren aan een vriend in Holland geschre- 

 ven, waaruit Professor Dessens onlangs in een lezenswaardig 

 artikel over Borret f) menig fragment heeft medegedeeld, 

 bewijzen hoe goed de jonge geestelijke zijn tijd te Rome 

 besteed heeft. Ik deel er alleen dit uit mede, dat hij reeds 

 in 1834 een gouden medaille ontving voor eene verhandeling 

 over kerkgeschiedenis ; dat hij het volgend jaar dubbel be- 

 kroond werd voor het hebreeuwsch en de theologie ; dat hij 

 daarna tot priester is gewijd en na het verdedigen van 

 stellingen den titel van Doctor in de Godgeleerdheid heeft 

 verworven. 



*) In de Katholiek, deel XCVII. Boreet zond mij een afdrak, in welke 

 het door mij bedoelde staat blz. 25—31. 



t) lu de Katholiek van Januari 1891. Veel dank ik aan dat stuk, 

 waarvan de schrijver de beleefdheid had mij een afdruk te zenden. 



