( 14 ) 



Alleen de naam van onvermoeid strijder door de Jong 

 aan Rovers gegeven, is niet op hemzelven toepasselijk. 

 Want hij was bovenal een man des vredes en bleef gaarne 

 ver van den godsdienstigen en maatscbappelijken strijd on- 

 zer dagen. Hij had geen behoefte aan practischen arbeid. 

 Zijn studeerkamer, zijn wetenschappelijke werkkring was 

 hem alles. Ook in zijn werk bepaalde hij zich uitsluitend 

 tot zijn studievak. Slechts ééne uitzondering vinden wij in 

 de rede door hem als Rector op den jaardag der Univer- 

 siteit 26 Maart 1881 uitgesproken. Hij zelf vindt het dan 

 ook noodig aan te vangen met de schuldbekentenis : »Ne sutor 

 ultra crepidam. Die wijze les der ouden heb ik bij mijn 

 optreden voor U niet ter harte genomen". Een onderzoek 

 naar den Oriëntalist Christianus Ravius had hem in de 

 Acta der Hoogeschool eenige merkwaardige stukken doen 

 vinden betreffende de eerste 50 jaren van haar bestaan. 

 Hij besloot daaraan voor den feestdag een onderwerp te 

 ontleenen, dat hij nader bestudeerd had in de Notulen der 

 Vroedschap en de kerkelijke archieven. Dit onderwerp 

 was de strijd voor de vrijheid der Akademie door de stede- 

 lijke Regeering tegen de Kerk gevoerd. Het merkwaardigste 

 in dien strijd is, dat de heerschzucht van Voetius meer dan 

 iets anders heeft bijgedragen tot het winnen van de vrijheid. 



Een anderen uitstap op vreemd gebied heeft de Jong 

 niet gedaan. Zijne beide redevoeringen in het Utrechtsch 

 Genootschap in 1877 en 1887 zijn beide uit zijn vak ge- 

 nomen. De eerste handelt over »het lot der vrouw, bepaal- 

 delijk de gehuwde vrouw, bij de Semieten", met name de 

 Hebreen en Arabieren, en is eene onderhoudende populaire 

 verhandeling. De tweede is »eene historisch-psychologische 

 studie over Mohammed", naar aanleiding van Schaapman's 

 Aya sofia, waarin Mohammed een » mysterie" was genoemd. 

 De Jong geeft hierin een overzicht van de twee perioden 

 van Mohammed's leven vóór en na de uitwijking en komt 

 tot het besluit, dat de eerste zich tot de tweede verhoudt 

 als dag en nacht. In de eerste is hij de ijveraar voor 



