Jong ongeveer de helft van zijn deel persklaar had, werd 

 hij naar Utrecht beroepen. Ik heb dus alleen het begonnen 

 werk moeten voltooien. . Het verscheen in 1869 en is in 

 1871 door een tweede deel, een stuk van de Kroniek van 

 Ibn Maskoweih gevolgd, dat reeds in het oorspronkelijk plan 

 was begrepen en door de Jong was afgeschreven. 



Den 28 November 1860 overleed de hoogleeraar Millies 

 te Utrecht, waardoor de leerstoel voor Hebreeuwsch en Israë- 

 lietische oudheden vacant werd. Voor die plaats kon men 

 moeilijk een geschikter candidaat vinden dan de Jong, die 

 vele jaren lang Hebreeuwsch onderwezen had aan 't Leidsch 

 gymnasium, die door zijn proefschrift en zijn Prediker be- 

 wezen had ernstige studie van taal en letterkunde der Israë- 

 lieten gemaakt te hebben, en die bovendien wegens zijne ge- 

 matigdheid en zijne conservatieve neiging bij uitnemendheid 

 de man scheen om de methode en de resultaten der moderne 

 kritiek aan de Utrechtsche studenten bekend te maken. Den 

 15 December van datzelfde jaar werd hij beroepen en 12 

 Febr, 1869 aanvaardde hij zijne betrekking met eene belang- 

 rijke redevoering over »het belang dat de beoefenaar van 

 het Hebreeuwsch heeft bij de kennis der overige Semiti- 

 sche talen". 



De Jong kreeg nu een drukken werkkring. Behalve de 

 Hebreeuwsche grammatica en de beginselen van Arabisch en 

 Arameesch, had hij de Israëlietische antiquiteiten, de in- 

 leiding op het O. T. en de exegese van het O. T. te onder- 

 wijzen. Yooral de inleiding en de antiquiteiten vereischten 

 veel studie. De Jong wijdde zich daaraan met zijne ge- 

 wone nauwgezetheid en trouwe plichtsbetrachting; maar de 

 voldoening die hij van dat werk had, was niet evenredig 

 aan de inspanning. De oorzaak is niet ver te zoeken. Pec- 

 tus est quod disertum facit en de Jong had voor dit gedeelte 

 zijner taak weinig hart. Wij hebben gezien waarom hem 

 het historisch-kritisch onderzoek van het O. T. niet aan- 

 trok, en bij de samenstelling van zijn dictaat van antiqui- 

 teiten stuitte hij telkens op hetzelfde bezwaar : hij zag geen 



