( 21 ) 



Geen wonder dat het hem ging als bijna ieder, die ge- 

 ruimen tijd te Rome woont en de aantrekkingskracht dier 

 stad ondervindt. Ik vermoed, dat, hoewel het hem niet ver- 

 gund is geweest, Rome andermaal te bezoeken, het vers van 

 RuTiLius hem somtijds op de lippen heeft gezweefd: Sospes 

 nenio pof est immemor esse tui. Maar al schreef hij aan zijn 

 vriend: »Rome is schoon; men vindt Rome nergens terug", 

 toch liet hij er op volgen : » maar het vaderland is toch nog 

 schooner: » Dulcis cnnor patriae, dulce videre suos.'^ 



In het najnar van 1837 keerde hij tf^rug en werd spoe- 

 dig daarna tot Professor der Heilige Schriftuur aan het 

 Warmonder Seminarium benoemd. Die benoeming, op zoo 

 jeugdigen leeftijd, kan gewis gelden als een bewijs, dat zijne 

 geestelijke overheid een hoogen dunk had van zijne be- 

 kwaamheid. Of hij volkomen aan de verwachting heeft vol- 

 daan, is eene vraag, die niet door mij beantwoord kan worden. 

 Ik twijfel evenwel geenszins dat de jeugdige leeraar door 

 zijn gunstig voorkomen, door zijne zachtmoedigheid en in- 

 nemende manieren, door de uitgebreidheid zijner wetenschap, 

 de liefde en achting zijner leerlingen heeft gewonnen, en vind in 

 het getuigenis van een hooggeplaatsten geestelijke, door Pro- 

 fessor Dessens aangehaald, een bewijs voor de degelijkheid 

 zijner lessen. Als hij het naburige Leiden bezocht, ver- 

 zuimde hij niet geleerden, met wie hij reeds vroeger ken- 

 nis gemaakt had, zooals Peeelkamp en onzen Leemans op 

 te zoeken, en met anderen betrekkingen aan te knoopen. Hij 

 heeft daarover in zijn laatste geschrift het een en ander 

 medegedeeld *). 



Als kanselredenaar trad hij meermalen voor een talrijk 

 en aanzienlijk gehoor op, dat aan zijne lippen hing, zoowel 

 in de parochiekerk te Warmond, als te 's Grravenhage, waar 

 hy in 1838 in de Fransche Kerk op het Binnenhof Con- 

 férences heeft gehouden, waarover ik mij herinner, dat in 



*) Zie aldaar bl. 11—15. 



