( 11 ) 



versclwnern\ Na dit diütsche woord te hebben gebezigd, 

 herneemt hij: » alles, ook de wetenschap .. De tijden kwa- 

 men, waarin zij de fijne tuniek en den purperen mantel 

 omsloeg, de haren omwond met een geurenden krans, en 

 waarin de vroolijke, dartele muze de stoffige studeerkamer 

 omschiep in een kunstenaarsatelier, waar alles tot de ver- 

 beelding spreekt van leven en smaak". 



Dit een en ander zou veel verklaring noodig en zeker 

 ook erlangd hebben, wanneer het voor Vosmaer iets anders 

 ware geweest dan oriënteering bij zijn zelfvorming. Ook zijn 

 eigenaardige manier van reizen had dikwerf die strekking. 

 Zijne reizen hebben iets van bedevaarten. In zijn Londinias 

 zegt hij zelf van de Elgin Marbles te Londen : » Pelgrims- 

 doel zijn z' ieder die streeft naar hoogere wijding". Hij 

 vertoeft gaarne waar groote letterkundige of artistieke per- 

 sonen hebben geleefd of vertoefd. Evenmin als hij opzettelijk 

 een stelsel ontvouwt, evenmin behandelt hij in den regel 

 opzettelijk een kunstenaar of auteur; hg doet het veel liever 

 naar aanleiding van iets anders. Hij haalt herinneringen op. 

 Hy is in Hamburg en is vol reminiscentiën van Heine; in 

 Brunswijk, en is onuitputtelijk over Lessing en Bilderdijk; 

 in Cassel, en komt op de voorloopers en tijdgenooten van 

 Rembrandt, die daar zoo goed vertegenwoordigd zijn. Het 

 teekent den man . van gemoed in Vosmaer en het teekent 

 tegelijk zijn talent. Een vel wit papier te nemen, bovenaan 

 den naam van een beroemd persoon te schrijven, en nu 

 een portret te beginnen ten voete uit: het onderstelt een 

 aandurven van ; een zich meten ; bijna een worstelen met 

 den vreemden geest ; een worstelen in den nacht tot de On- 

 bekende ons zijn naam heeft gezegd. Vosmaer vermijdt het. 

 Hij gaat, in het geestelijke, niet vlak voor iemand staan ; 

 liever ernaast; ziet hem van ter zijde aan, neemt hem 

 in profiel. Zulk incidenteel spreken over menschen en dingen 

 geeft natuurlijk aan de bladzijden, waarin het geschiedt, we- 

 der eenigszins het karakter van schetsen, van studiën, die 

 men veelal ook tot eigen oefening maakt. In zijn werk Geëiste 



