( 2 ) 



uitgaf: De .kunst in het dagelijksch leven, — een werk waar- 

 van slechts een gedeelte vrij naar het Engelsch van Lewis 

 FoREMAN Day is bewerkt, moest men eigenlijk zien in zijn 

 huis. Onder de oorspronkelijke hoofdstukken van het ge- 

 noemde werk vind ik er een : Huis en Huiselijkheid, met dit 

 motto: »Onze woning en onze persoon moeten één zijn". Hij 

 verlangt met nadruk in het genoemde werk, dat uit ons huis 

 onze persoonlijkheid spreke ; het blijkt spoedig, dat, volgens 

 hem, huis en persoonlijkheid, beide, artistiek behooren te zijn. 

 — Behooren te zijn ! Met deze uitdrukking ben ik reeds in 

 zijn geest en trant. Vosmaeu heeft esthetische ontwikkeling 

 tot een plicht willen verheffen, en deze gezindheid heeft zijn 

 stijl gekleurd. 



Dat geschrift : De kunst in het dagelijksch leven behelst 

 een pleidooi voor de behartiging van den goeden smaak op 

 een beperkt gebied : de inrichting van onze huizen. Het 

 treft mij, hoe hij eerst van lieverlede ten volle zegt, wat h^ 

 op het hart heeft. In den aanvang: »het huis moet huise- 

 lijk zijn, zonder dat leelijkheid een hoofdrol speelt". Maar 

 dit uiterst bescheidene is hem weldra niet meer genoeg. Aan- 

 stonds heet het: » Ofschoon zij hun vleesch niet rauw zouden 

 eten, beseffen zij niet, dat ook huis en huisraad bereiding, 

 verfijning, smaak noodig hebben, welke deze alleen door de 

 kunst kunnen verkrijgen". Of ook: »de smaak van hun 

 o-rover zinnen is ontwikkeld ; niet die van hun geest en 

 ö-emoed". Hij verbaast zich, dat » duizenden en duizenden 

 braaf en gelukkig leven zonder kunst". Eindelijk moet het 

 hooge woord eruit. Vosmaer ontdekt by velen »den, gelijk 

 hij zich uitdrukt, primitieven smaak der wilden!" Wie 

 noemt hij wilden? Zij, die in den smaak iets louter persoon- 

 lijks zien. Hij stelt er dit tegenover: De smaak hangt af 

 van een gevormd, ontwikkeld gevoel; is eeuwig; berust op 

 o-ronden, heeft zijn geschiedenis, zijn traditie en ervaring. 

 Vroeger hield men zich aan die traditiën van onverganke- 

 lijke beginselen . . . , die wijzigingen toelieten, maar in den 

 grond eene algemeene vastheid en waarheid behielden. Dit 



