C. V o S M A E K. 



HERDACHT DOOll 



A. P I E R S O N. 



VosMAER te mogen teekenen, zou voor ieder een voorrecht 

 zijn; het is het inzonderheid voor mij. Meer dan eens had 

 ik aanleiding bezwaren tegen zijne methode te opperen. Ik 

 verheug mij, thans enkel te mogen denken aan de beschrij- 

 ving van zijn wezen en pogen. De nekrologie behoeft geen 

 eerzuil, maar behoort in elk geval een eerlijk gedenkteeken 

 te zijn. 



Wij zien hem daar nog nedergezeten, rechts van den Voorzit- 

 ter. Ik geloof, dat wy voor het laatst zijn stem in ons midden 

 hoorden, toen de heer Beets Vondel had trachten te zuiveren 

 van den blaam, Rembrandï te hebben miskend. Vosmaer 

 was toen in den eenigszins neteligen toestand van een schrij- 

 ver die op zijn eigen boek moet wijzen. De heer Beeïs, 

 meende hij, had niet genoeg rekening gehouden met hetgeen 

 door VosMAER in Rembraiidt van Rijn, sa vie et ses wuvres 

 was aangetoond. In de geheele manier van deze opmerking 

 te maken vonden wij teen het aangename terug, dat zijn 

 persoonlijkheid eigen was en allen trof; ook reeds in zijn 

 uiterlijk. Het jeugdige dat in zijn slankheid lag, werd weer 

 getemperd door den te vroeg vergrijsden lok die hem dikwerf 

 over het breede, goed gevormde voorhoofd hing. Neus en 

 mond vertelden al wat zij in een gelaat vertellen kunnen 

 van iemands fijnheid van geest. 



Den man, die in 1884 en voor de tweede reis in 1886 



J4.AKB0EK. 1889. 1 



