( 19 ) 



derhedeu verbiedt, de tijd stil te staaii. Maar ik laat mij 

 het voorrecht niet rooveD in deze vergadering, en als in uw 

 naam, hulde te brengen aan de vele voortreffelijke eigenschap- 

 pen, vraardoor deze vertaling het verdient door het Nederland- 

 sche volk gewaardeerd te worden als het veelszios doeltreffend 

 middel dat Vosmaee, taalbeheerscher en dikwerf welluidend 

 dichter, heeft aangewend, om, naar inhoud en vorm, naar 

 stemming en toon, Homerus in ruimer kring te doen kennen. 



Nu rijst de vraag : die Grieksche kunst, waarvoor hij zoo 

 ijverig propaganda maakte, in welke betrekking moet zij staan 

 met de onze? In zijne verhandeling i^az^sé e?i Helena vraagt hij 

 zelf: Behoort er zoo innige samensmelting van Hellenisme 

 en nieuweren geest plaats te hebben als bij Goethe in Fausfc 

 en Helena. Moeten wij gehoorzamen aan het orakelwoord 

 van den Apollo van Weimar: »Jeder sei auf seiner Art ein 

 Grieche, aber er sei's?" 



VosMAER antwoordt: » Eensluidend met de oude (kunst) kan 

 de onze . . . niet zijn . . . In het wezen der Grieksche kunst 

 treft de allergelukkigste vereeniging van natuur en ideali- 

 teit ... In de moderne wereld is het geheel anders . . . Wij 

 kunnen thans onmogelijk zoo naïef, zoo enkelvoudig, zoo 

 rustig zijn als de oude wereld dat betrekkelijk was. Gansch 

 anders is onze werelbeschouwing. Ons ideaal is onbegrensd. 

 Voor ons dus geen rust . . . Van zulk een leven en ideaal 

 moet wel een veel bewogen kunst de uitdrukking zij u." Tot 

 zoover Vosmaer en zijn besluit is het volgende : » Vaste regel 

 alzoo : in alle tijden waarin men de antieke wereld losliet, 

 vervielen kunst en letteren tot groote afdwalingen; en, om- 

 gekeerd, elke herleving van vrijer, krachtiger, zuiverder tijden 

 gaat gepaard met een terugkeer tot de studie van de Ou- 

 den". — Ik vraag in het voorbijgaan of de Ouden wel zoo 

 rustig waren, en vooral of wij er op aan kunnen, dat rustige 

 menschen rustige kun t maken. Het kon den kunstenaar wel 

 eens gaan als koning Kresus na het verlies van zijn zoon 

 Atys. Volgens Herodotus, riep Kresus Zeus aan als bescher- 

 mer van gastvrijheid en vriendschap, juist omdat iemand, die 



2* 



