( 22 ) 



hij, — misschien een weinig te vroeg! — dat de Paus door 

 zich onfeilbaar te verklaren, zijn eigen doodvonnis heeft on- 

 derteekend. 



Kan deze animositeit niet do keerzijde zijn geweest van 

 zijn verlangen, om de Kristelijke levensopvatting voor een 

 betere te zien wijken ? niet zijn geweest de wrevel van den 

 apostel tegen een valschen godsdienst? Vosmaer kon het 

 Kristen dom maar niet vergeven, dat het de Helleensche be- 

 schaving had verdrongen ; zelfs niet in zijn aardige Londinias^ 

 ofschoon hij hier voor zijn genoegen uit was : 2>Ach'', zingt 

 hij, » dikwijls schond de verwoesting 't marmeren huis van 

 Athena, verbouwd tot een christelijken tempel ; kerksche Sofia 

 verving de Olympische". Schamper luidt ook zijn oordeel 

 over hetgeen hij noemt » de heilige verveling" van de engelsche 

 Sabbatviering. De edelmoedigheid verbiedt hier veel aan te 

 halen. Maar het volgende, Vlugmaar van 25 Juli IS 70, is 

 al te kenmerkend : 



»De bedevaartgangers (hij spreekt van hen die het Zen- 

 dingsfeest te Heiloo hadden bygewoond), hebben ook het 

 Willebrordsputje een bezoek gebracht. De Waarheid, — 

 Esopus zei het — woont in een putje. Verbeeldt u, dat daar 

 uit Willebrords bornput, op het aanheffen van een gezang, 

 bijv.: »»Hoog, omhoog, het hart naar Boven; hier beneden 

 is het niet!" op eens de Waarheid opdook! Wat zouden zij 

 schrikken, die goede vromen . . . , als de Waarheid eens het 

 woord nam en sprak: j>Ziet, hier geef ik u ter lezing een 

 derde Testament, waarin geschreven staat, de Handelingen 

 Baues, de blijde Boodschap van Strauss, en het boek Dar- 

 wiNs, en zingt nu daarbij, naar uw keuze, iets uit het Buch 

 der Lieder van mijn geliefden zoon Heinrich"". Zoo spreekt 

 dan de Waarheid eu duikt weer onder in het putje van 

 Willebrordus". 



Bewegen, vraagt men toch na zulke taal, wij ons dan altijd 

 in denzelfden cirkel ? Ter eere van de heilige Moedermaagd, die 

 voortaan in het Parthenon op de Akropolis van Athene zou 

 wordeu aangeroepen, dichtte in 627 de Patriarch Sergius zijn 



