( 56 ) 



het best keuden geen verrassing zijn geweest, maar wel moest 

 het hen verrassen — en hen nog meer dan anderen — toen 

 zij in Augustus 1879 vernamen, dat Vissering zijn werk- 

 kring te Leiden verwisseld had niet tegen rust, maar tegen 

 eene ministerieele portefeuille, en nog wel de zwaarste, welke 

 op dat oogenblik te torschen viel. De drang op hem uit- 

 geoefend was te sterk geweest en deze omstandigheid, ge- 

 voegd bij het besef dat hij als lid van de Regeering zijn 

 vaderland nog nuttig zou kunnen dienen, deed hem den 

 stouten stap wagen. Zonderlinge beslissing ; hy, de altijd angst- 

 vallig wikkende, de voorzichtige en verstandige raadsman van 

 zoo velen, kon hier zich zelf niet tot raadsman zijn. Wat 

 schier iedereen, die hem kende, zag, zag hij niet, dat na- 

 melijk de mate van physieke kracht, welke hem overbleef, 

 allerminst voldoende was voor de taak die hij ging aanvaar- 

 den, en daarenboven, dat wie zestig jaren lang volstrekt 

 vreemd is gebleven aan de woelige wateren van het parle- 

 mentaire leven, zich niet straffeloos op die wateren kan wa- 

 gen, allerminst dan wanneer hij geroepen wordt daar dadelijk 

 als leider op te treden. De treurige ervaring werd spoedig 

 genoeg opgedaan ; de illusie van zijn naam te verbinden aan 

 «ene wet, die het hatelijk privilegie vernietigde, dat ons be- 

 lastingstelsel zoolang reeds aan het roerend vermogen heeft 

 toegekend, liep op bittere teleurstelling uit en reeds in Juni 

 1881 legde hij ziek en afgetobt, naar geest en lichaam 

 beiden, den al te z waren last weder af. 



Men had reden om te vreezen dat dit kortstondig minis- 

 terieel leven voor goed zijne krachten zoude hebben gesloopt, 

 maar het tegjendeel bleek waarheid. Het besef dat de druk- 

 kende verantwoordelijkheid was weggenomen en de verplichte 

 arbeid van eiken dag afgedaan, en nu afgedaan voor goed, 

 schonk hem een gevoel van zalige rust, en dat gevoel scheen 

 de oude geestkracht weer op te wekken, al bleef ook het 

 uiterlijk voorkomen de duidelijkste sporen dragen van door- 

 gestane vermoeienis. Oude betrekkingen, te kwader uur af- 

 gebroken, werden weder aangeknoopt; het ambt van curator 



