Lxxxm 



te vermenigvuldigen daardoor te verliezen. Het zouten van 

 vleesch kan dus in sommige gevallen zijne werking missen 

 (V. M. 3, VI, 340). 



Voorts deelde de Heer Fokster mede, dat onderzoekingen, 

 in zijn laboratorium verricht door den Heer Dr. C. B. Ti- 

 LANUS JR., omtreni den invloed van iodoformdampen op tu- 

 berkelbacillen, geleid ^hebben tot de kennis, dat deze door 

 die dampen even zeker gedood worden als de cholerabacillen 

 (V. M. 3, VT, 341). 



Eindelijk deelde dezelfde mede, dat hem proefondervin- 

 derlijk gebleken was, dat parelziek vleesch, op de gewone 

 wijze gerookt, zijne virulentie niet verliest, en dat konijnen 

 en marmotten besmet kunnen worden door het brengen in 

 hunne buikholte van gehakt vleesch van parelzieke dieren, 

 afkomstig van plaatsen, waar geen tuberkels werden aan- 

 getroffen. Het besmetten van dieren met bloed, uit dergelijk 

 vleesch geperst, kan de vraag naar de al of niet aanwezige 

 virulentie van zulk vleesch niet beslissen. 



De Heer Pekelharing behandelde de met het wezen der 

 immuniteit samenhangende vraag, of bacillen in het levend 

 organisme door leucocyten verteerd, dan wel door scheikun- 

 dige stoffen, door het lichaam afgescheiden, vernietigd wor- 

 den. Uit proeven op konijnen, met miltvuurbacillen genomen, 

 leidde hij af dat het laatste proces hier werkzaam is (V. M. 

 3, VI, 357). 



Bij eene tweede gelegenheid deelde de Heer Pekklharing 

 de uitkomst mede van proeven, waaruit bleek, dat niet enkel 

 miltvuurbacillen (wat bekend was), maar ook miltYuni'-sporen 

 vernietigd kunnen worden door eene stof, in het bloed zelf 

 (in casu konijnenbloed) vervat, doch tot hiertoe niet nader 

 omschreven. 



De Heer Beijerinck sprak »over lichtgevende bacteriën 

 waarvan hem 6 soorten bekend werden, en over de voor- 

 waarden, waaraan voldaan moet worden, opdat deze haa:: 

 lichtend vermogen blijven behouden. Allen hebben, om te 

 blijven leven en groeien, en dus ook te blijven lichten, eene 



