( 23 ) 



Ave Maria : XctiQe (piXoGÓ(povq aöócpovq dsixvvovOa.», Xmos 

 tióv 'Ad'ipaioyv rag JtXoxaq diaOJtcjöa ; eu moet nu Vos- 

 MAER waarlijk weer zijn Pallas-Athena rediviva hetzelfde toe- 

 zingen, maar nu betreffende rag jrXoxdg der Kristelijke 

 Wijsheid ? Men ziet : het is objektieve waarheid tegen objek- 

 tieve waarheid ; hard tegen hard; overtuiging tegen overtuiging; 

 religie tegen religie. Anderen verwachten van de Wetenschap, 

 in het beste geval, waarheden; Vosmaer, de Waarheid. De 

 wetenschap van zijn tijd is een Openbaring, door de Rede 

 gegeven, en bestemd, de andere te onttronen. Wetenschap en 

 kunst, zij moeten hem ook geven, wat vroeger het Geloof 

 schonk, en zij moeten dus wel veel meer zijn dan onderzoeken 

 en zoeken. Zij mogen niets minder wezen dan tolken van 

 onveranderlijke Waarheid en onveranderlijk Schoon. Hy achtte 

 Wetenschap in staat ons een wereldbeschouwing te schenken. 

 In Vogels van diverse Pluimage, blz. 254 schrijft hij: »Onze 

 tegenwoordige wereldbeschouwing is gevormd door Natuurstu- 

 die, Kritiek en Geschiedenis". Vosmaer spreekt in het ge- 

 heel niet van de Verbeelding, ofschoon zij die het onzekere 

 en onvolledige van ons weten levendig beseffen, het vormen 

 van een wereldbeschouwing of nalaten, of vooral aan de Ver- 

 beelding opdragen. Evenzoo weet hij wat hij van de kunst 

 moet verwachten. Van de Grieksche kunst, schrijft hij in het 

 onmiddellijk daarop volgende: »By haar kunnen wij leeren 

 oprecht, vroolijk en frisch te zijn, als de natuur en . . . die 

 verheffing die het lage schuwt". 



Zoo, als wij het een en ander willen samenvatten, lag 

 dan het leven voor hem als een begeerlijk verblijf op deze 

 aarde; een verblijf, waarboven twee Geniën zweven; de een, 

 de wetenschap, den vinger gericht naar altijd hooger berg- 

 toppen, vanwaar het uitzicht over het vroeger onbekende of 

 nevelachtige altijd ruimer, altijd opwekkender moet zyn ; 

 de ander, de kunst, met de gouden harp van ApoUo Musa- 

 getes in de hand. Hoe hij zich ook afgestorven achtte aan 

 het bovenzinnelijke, kennis en kunst waren voor Vosmaer iets 

 anders en hoogers dan de voorloopige uitkomst van altijd 



