( 24 ) 



feilbaar ouderzoek en de onvolledige uitdrukking van altyd 

 louter persoonkjk gevoel. Hij leefde niet troosteloos als in 

 een wereld van het betrekkelijke. Wat maakte men het leven 

 zuur als een pelgrimstocht! Wat beuzelde men vau kruisen 

 zelfkastijding ! Wat bedierf men het verkregene door te dor- 

 sten naar het onbereikbare? Vosmaeu drong kloek de som- 

 bere femelaars op zijde. Plaats, riep hij, en de eereplaats, 

 voor wat mij heilig is ! En het heilige liet zich voor hem 

 samenvatten in het eene heerlijke woord Licht; lichl, dat 

 zoowel bij zijn heldere stralen den man den weg doet vin- 

 den als de duizend kleuren toovert die in ons het kind, dat 

 is den kunstenaar, verheugen. 



Vraag Vosmaee niet wat er over blijft voor de misdeelden 

 der aarde, voor de armen van geest of voor die altoos meer 

 verfijnde gevoeligheid die Homerus na wil zeggen, dat de 

 aarde geen grooter stumper voedt dan den mensch; of 

 Pindarus^ dat wij de schaduw zijn van een droom. Met 

 groote zelfstandigheid, wetende wat hij wilde, heeft hij het 

 aangenomen kind willen zijn vau een Hellas, welks volle 

 historische werkelijkheid hij weigerde te aanvaarden, en waar- 

 van hij eéne zijde met groote ingenomenheid in het oog 

 vatte. De tranen van Homerus heeft hij niet geteld; de 

 Feaciërs waren zijne vrienden. Athena, de Godin van den 

 lichten hemel, heeft hij aangebeden, maar zich niet laten 

 inwijden in het lijden van Dionysus; de tragedie veel minder 

 gewaardeerd dan de idylle. Theokritus was zijn lievelings- 

 dichter. Afrodite's glimlach heeft hy lief gehad; den aan- 

 blik van Afrodite-Persefone ontweken. Het was eenzijdig- 

 heid; maar ligt in eenzijdigheid niet geluk en kracht? 



Van Vosmaee s levensideaal heb ik gepoogd u te spreken 

 met den eerbied waarop een levensideaal recht heeft, met 

 de vrymoedigheid waarin die eerbied zich toont. Niet elk 

 is het gegeven, zulk een leidstar te bezitten; niet elk heeft 

 den ernst en de zedelijke kracht, propaganda te maken 

 voor wat hem heilig is. In de Vlugmaar van 28 Aug. 1875, 

 zegt Vo&maer uitdrukkelijk: »Het is niet alleen datgene dat 



