( 40 ) 



naren tot nog toe met de redactie belast en over ruimer geld- 

 middelen beschikkende dan aan dezen te dienst stonden, het 

 blad naar zijne eigen inzichten zoude kunnen vervormen en 

 inrichten. Vissering werd uitgenoodigd die taak te aanvaar- 

 den en hij had den moed niet neen te zeggen, al aarzelde 

 hij lang en veel en al ontbrak het hem niet aan ernstige 

 waarschuwingen, die op het hachelijke van de onderneming 

 zijne aandacht vestigden. En inderdaad, alles scheen voor 

 afwijzing van het aanbod te pleiten. Immers nog daarge- 

 laten, dat om de oude courant te doen beantwoorden aan 

 de eischen van den nieuwen tijd, de redactie over veel meer 

 middelen zou moeten beschikken dan de stadskas haar voeg- 

 zaam konde afstaan, zoo lag het voor de hand dat Vissering, 

 met hoeveel talent hy zich ook van zijne taak mocht kwijten, 

 in elk geval niet te gelyk èn den ouden stedelijken raad èn 

 zich zelven zoude kunnen bevredigen. Om het oude en jonge 

 Nederland onder één hoed te vangen, zooals hij zich in zijn 

 dagboek uitdrukt, was in elk geval een hoed noodig van zeer 

 bijzonder model, en nu zou toch de meest alledaagsche voor- 

 zichtigheid gevorderd hebben, dat hij zich vooraf ernstig de 

 vraag stelde, of zulk een model wel ergens op de wereld te 

 vinden was? Waarom Vissering dit alles niet inzag? Omdat, 

 hoe gewoon hij ook zijn mocht om alles te wikken en te 

 wegen, de koele rede bij hem niet bestand was tegen een 

 krachtigen aandrang van het hart, allerminst in de jeugd, 

 en het hart trok hem nu onweerstaanbaar naar den aange- 

 boden werkkring, »Welk eene betrekking!" — schrijft hij 

 in zijn dagboek — » Juist mijn wensch. Ik kan mij niet voor- 

 stellen op andere wijze nuttig werkzaam te zijn. Voor ad- 

 vocaat deug ik niet. Docent? Het is nooit mijne liefhebber^ 

 geweest, en ik vrees dat ik er evenmin, schoon uit andere 

 oorzaken, voor zou deugen. Ambtenaar dan bij een of ander 

 ministerie? Eene groote afhankelijkheid . . . of ellendige onder- 

 dompeling van den geest in taai bureauwerk. Wellicht stel 

 ik thans exultans en pour l'amour des contrastes onwillekeurig 

 die dingen wat heel zwart voor . . . maar 't zij hoe het zij, 



