( 42 ) 



waren opgewassen. De oude Uaad wist zeer wel dat de 

 dagen van zijn geheimzinnig bestaan geteld waren, maar 

 liij bad tücb te v<^el levenskracht overgehouden om te ge- 

 dogen, dat uit stadskas de arbeiders bezoldigd werden, be- 

 stemd om den bodem, waarop zijne instelling sedert 1814 

 rustte, geleidelijk te ondermijuen. Niet dit is hem zeker 

 te misduiden maar wel dat hij niet van den aanvang af 

 voorzag hoe het met de nieuwe redactie van zijne courant 

 daartoe noodzakelijk komen moest. 



De betrekking welke Vissering zich als eene blijvende 

 had voorgesteld, als eene waarin zijne eigenlijke levenstaak 

 zich oploste, heeft nog geen twee jaren staudgehoudeu ; zy 

 is voor hem eene rijke bron geweest van telkens terugkee- 

 rende zorg en verdriet, en zeker eene van de grootste te- 

 leurstellingen die hem in zijn publiek leven getroffen hebben. 

 Was de verhouding reeds vry spoedig in meerdere of min- 

 dere mate gespannen, zij werd onhoudbaar na de Februari- 

 omwenteling en de daaruit voortgevloeide groote veranderingen 

 ook in ons staatkundig leven. In andere tijden en onder 

 andere omstandigheden zoude het hem misschien gelukt zijn 

 voor zijne, trouwens zeer gematigde, politieke denkbeelden 

 allengs genade te vinden bij het gemeentebestuur, maar nu 

 de elkander snel opvolgende gebeurtenissen hem dwongen 

 dadelijk party te kiezen en zijn oordeel te zeggen ook over 

 vraagstukken, welke hij anders, voorzichtig, nog jarenlang 

 zou hebben gemeden, nu was het niet langer mogelijk de 

 kloof te bedekken, welke den Raad van Amsterdam en den 

 hoofdredacteur van de courant gescheiden hield. Visse- 

 ring mocht er zich met nog zooveel zorg op toeleggen om 

 alle vertoogen en uitdrukkingen te mijden, die aanstoot 

 konden geven, — met meer zorg zelfs dan aan velen onder 

 zyne vrienden aangenaam was — dit alles kon niet beletten 

 dat het nu telkens klachten regende, hetzij over bepaalde 

 opstellen, hetzij over enkele uitdrukkingen aan het waak- 

 zaam oog van den hoofdredacteur ontsnapt. Vissering's 

 geduld was eindelijk uitgeput: bij een aan Burg. en Weth. 



