62 VERZAMELING van UITHEEMSCHE 
vereenigt. De geheele Hals in ronde, als ook de Rug , is groen. De grootfte of 
buitenfte Slagpennen der Wieken, zyn aan haare Tippen donker en by-de inplanting 
groenagtig; de naaftvolgende zyn Hemelfchblaauw getipt en laager Scharlaken rood; 
de binnenften, naaft aan de Rug, zyn groen met geele Randen. «De Dekveders, 
naaft boven de Slagpennen, Zyn geheel groen; de kleine Dekveders Goudgeel, en 
deeze Kleur wordt een weinig verzagt door het Groene vande gedagte Dekveders 
daar onder, * welk ’er door heen fpeelt. Op den Schouder van de Wiek , naby het 
Gewricht, zyn eenige roode Vedertjes onder de geele vermengd. De Dekveders 
aan de binnenzyde der Wieken zyn groenagtig geel, en de Slagpennen aan de bin- 
nenzyde zeer blaauw groen. De Borft en het Lyf zyn licht blaauwagtig groen, de 
Veders met eene donkere Franje. De. Dyën, het Onderlyf en de Dekveders on- 
“der aan de Staart, zyn geel. Het Donsagtige gedeelte van de geele Veders aan den 
Kop, de. Wieken en het Lyf, is van een roode Kleur. De Stuit is gedekt met 
groene Vederen, die geel getipt zyn. De Dekveders aan de bovenzyde van de Staart 
zyn groen, zo wel als de Staartveders zelf, wier kanten een weinig geel zyn, maar 
de uitwaardfe Baarden der buitenfte Vederen blaauw. De binnenzyde van de Staart 
vertoont zig gedeeltelyk rood; alzo de binnenfte Webben der Vederen, naar onderen 
toe, rood zyn. De Tippen inwaards zyn donker groen. De Pooten en Voeten 
zyn van maakzel als in andere Pappegaaijen, met donker bruine Schubben gedekt; 
en hebben de Klaauwen zwartagtig. A 
Deeze Vogel behoorde in eigendom aan mynen Waardigen Vriend, den Schild: 
knaap James TueoBALD; die hem aan my zondt, onmiddelyk na dat hy geftor= 
ven was. Hier door had ik gelegenheid om hem naauwkeuriger te onderzoeken, dan 
ik den leevenden Vogel zou hebben kunnen doen. Deeze Pappegaaijen zyn te Lon- 
den vry gemeen, en, hoewel waarfchynlyk van eene zelfde Soort zynde; verfchillen 
zy doch wel een weinig van elkander. In fommigen heerfcht het Geel meer, in an- 
deren minder, en het eerfte heeft, geloof ik, meeft in de Mannetjes Vogelen plaatsa 
De gemelde was een der fraaiften, my voorgekomen. De Heer Arprn heeft hem 
in zyn Derde Volumen, p. 11; uitgegeven; alwaar hy, doch valfchlyk, zegt, dat 
de Pooten nederwaards tot aan de Voeten met Vederen bekleed zyn. Hy noemt 
denzelven de Barbados Pappegaay. Ik hope ,* wanneer ik Vogels uitgeef, die reeds 
door ALBIN in‘Afbeelding gebragt waren, dat myne verbetering in de Tekeningen 
my verfchoonen zal, … | | 
BEL A AT ALERIIL 
De Afchgraauwe en roode Pappegaay (58). 
Deeze Vogel heeft ongevaar de grootte van een tamme Duif, of van den ge- 
woonen Afchgraauwen , [dien men anders de Blaauwe Pappegaay noemt] met de 
roode Staart, daar het een Soort van is, of mooglyk even de zelfde, toevallig in 
Kleur van Pluimagie veranderd. 
De Bek is zwartagtig , krom als een Haak, met hoeken aan de kanten van de Bos 
venkaak. „De Tong is rond aan’ End, zwart en zagt. De Neusgaten zyn redelyk 
digt by elkander geplaatft, in het witte Wasch, dat een gedeelte des Beks van bo- 
ven bedekt. Dit Wasch fchiet met een hoek wederzyds onder de Neusgaten op den 
Bek, zodanig als ik het nooit in andere Pappegaaijen waargenomen heb. De zyden 
van den Kop zyn gedekt met Plekken van eene kaale Huid, van witagtige Kleur, 
ud wel- 
_(58) Pfittacus cinereus rubro-maculatus. Epw. Aw 45. Sp. 94. Syft. Nat. X. Gen. 44." Sp. 29, Nat. Hijt. 
T. 163. ref. ad Erithacum. Linn. 89/7. Nat. XIL, Gen, LD, IV. Stuk, bladz. 257. gens 
