66 * VERZAMELING van UITHEEMSCHE 
de Staart zyn groen van Kleur, hebbende het midden van den Buik een mengeling: 
of Vlak van Rood, die aan haare kanten trapswyze in het Groen verfinelt. De Poo- 
ten, Vingers en Klaauwen, zyn van maakzel en geplaat{t even als in andere Pappe-. 
gaaijen, altemaal van eene donkerbruine Kleur, De groene Veders op de Rug en 
de Dekveders van de Wieken en Borft, hebben een zeer fmal randje of franje van 
eene donkere of zwartagtige Kleur. 
Deeze Vogel behoorde my zelf toe, De Koopman. in Vogelen, van wien ik hem 
kogt, zeid my dat dezelve uit Coftindie overgebragt ware, doch ik geloof eer, dat h 
een Inboorling der Weftindiën is, om dat ik ‘er veelen van gezien heb, en dat Vo- 
gels uit Ooftindie zeldzaamer zyn. Schoon WiLoucmgY in zyne Ornitbologie, 
pag. 113, ons de befchryving van deezen Vogel, door ALDROVANDUS, medege- 
deeld, en ‘er eene befchryving van hem zelf bygevoegd heeft; nogthans, dewyl 
ik er nergens een Afbeelding van vind, hope ik dat deeze Aftekening naar ’t 
Leven, met een byzonderer befchryving dan eenige der voorgemelden , aan de Lief 
hebbers niet onaangenaam zal zyn. 
BERET AR ALE ETL 
De Donkere Pappegaay (62). 
Deeze Vogel heeft ongevaar de grootte van de gemeene blaauwe Duiven, die in 
onze Duivekotten broeden (*). Hy is merkwaardig, door een zeer flegte Kleur te 
hebben onder de Pappegaaijen, een Geflagt van Vogelen, die uitmunten in fchoon- 
heid van Pluimagie. De Bek is van figuur als in andere Pappegaaijen, als zynde op 
*t midden van de Bovenkaak zwart, en hebbende de Huid, waar in de Neusgaten 
ftaan, ook donker of zwartagtig. Het Grondftuk van den Bek is geel; het overige, 
tot aan de Punt toe, fierlyk rood. De Oogen zyn Kaneelkleurig, omringd met ee« 
ne witagtig Afchgraauwe kaale Huid. De Kruin van den Kop is donker of zwart- 
agtig: de zyden onder de Oogen en het agterfte van den Hals zyn groenagtig: de 
Rug is donker, de Stuit wederom groenagtig van Kleur, en de Staart aan de boven« 
zyde groen. De uitwaardfe Baarden van de twee buitenfte Staartvederen zyn blaauw, 
en de Staart is van onderen donker groen, hebbende aldaar fierlyk roode Dekvederen. 
De Keel, ter langte van een Duim of meer onder den Bek, is fierlyk blaauw: de 
Borft, Buik en Dyên, zyn van eene donker bruinagtige Afchkleur: de Wieken zyn 
groen, maar de binnenfte Slagpennen, naaft aan de Rug, hebben geele Randen: de 
Pooten en Voeten, van maakzel als in de meefte Pappegaaijen , zyn met eene 
Schubbige Huid, die Loodkleurig is, gedekt: de Klaauwen taamelyk fterk en zwart. 
De Kleuren veranderen niet eensklaps in deeze Vogel, maar ieder Kleur vermengt 
zig trapswyze en verdwynt in de nabuurige Kleur, uitgenomen de roode Vlak onder 
de Staart, welke vry duidelyk bepaald is. 
Deeze Pappegaay was in bezitting van mynen veel Geagten Liefhebber en Vrind, 
den Heer PETER COLLINSON, Lid van de Koninglyke Societeit, die denzelven ee- 
nige Jaaren in % Leven gehouden heeft, en my noodigde om ’er eene Aftekening 
van te maaken, geevende my bericht dat dezelve uit Nieuw Spanje of Mexiko, op _ 
het Vafte Land van Amerika leggende, was overgebragt. Hoewel dezelve niet zo 
mooy is als veele anderen, houd ik hem doch voor zeer zeldzaam, als de eenigfte 
zynde van deeze Kleur, die ik het geluk gehad heb te zien, niettegenftaande myne 
vly- 
(62) Pfittacus fufcus Mexicanus. Epw. 4v. T, 167, Nat. Hift. 1. D. IV. Stuk, bladz. 256. 
Pfittacus Nove Hifpaniee. Briss. 4v. IV, p. 303. Pfit- (*) [Waarfchynlyk heeft Epwarps daar mede die 
tacus fordidus. Lann, Syf?. Nat. XII, Gen. 45. Sp, 40. Wilde Duiven bedoeld, Velduliegers genaamd, welke 
Syft. Nat, X, Gen, 44. Sp. 18. Graauwe Pappegaay. veelal in Duifhuizen, op ’t Land geplaatft, neftelen.} — 
8 
P_-am 
nr RO 2 EN 
Ed 
