2 
Concinne, quantum potui, opus meum tractavi. Inutiles res mihi 
admodum displicent. Persuasum enim habeo in tanta librorum copia, 
repetitiones inutiles deinceps a Botanicis subsequis omittendas esse, ut 
tandem aliquando bona recipiantur, quae accurati, et docti auctores 
bene egerunt; intaetis in illorum operibus relietis illis, in quibus am- 
pliandis nos non valuimus. Quotidie exeunt libri quorum exiguissima 
fantum pars temerario pertinet auctori, qui fastuoso titulo, decora im- 
pressione, et plenus arte prodit. Non ego ventosae plebis suffragia venor, 
nec manuale botanieum conscribere unquam cogitavi; sed opus studiosis 
utile, quod ineassum ponderosum reddere nolui. Contentus mea pro- 
ferre, aliena in aliorum libris reliqui , neque ea, nisi de figuris age- 
retur, vel magna necessitate coactus, repetere volui quae praecipue 
ex operibus a me eitatis facile emergunt. Erunt qui me itaque brevem 
laudabunt, erunt qui arguent: Velle suum cuique est, nec voto vivitur 
uno. Unusquisque hominum, mehercule, laudes gratiores accipit ab iis, 
qui eum eo item sentiunt, aut idem volunt. Vellem tandem auctores 
in hoe potissimum eorum studium ponere, ut amplissima observatio- 
num series aretissimo, et conciso sermone ab cis exponeretur: tanta 
est temporis jactura deploranda. Demum opportunam ad rem Gioberti 
sententiam referam: Ogni nuovo libro dovrebb’ essere verso i libri ante- 
riori un' aggiunta od un miglioramento. (Primat. Ital., Scusa dell Au- 
torc, ossia Prefaz.). Item jam senserat Caesalpinus noster, qui excla- 
mavit: * Superfluum est scribere quae scripta sunt. (Quaest. peripat. 
Praefat) El sie Clusius: Eviquae laudis esse arbitratus sum, earum hi- 
storiam repetere, quae ab aliis esset predita , (Lectori p. 2). 
Me saepe criticum, quandoque mordacem etiam, Lector reperiet: 
neque temere egi. Non cujuscunque hominis, vel cujuscunque urbis, 
aut pagi esse libros botanicos edere, persuadere volui , ut quantum 
possibile foret ca caterva imperitorum scriptorum arceretur, et vitupe- 
rabilium librorum, qua oppressi sumus, minueretur. Oportet demum 
aliquid. viriliter praedieare ad eastigandam illam effoeminatam adula- 
» qua hodierni praecipue scriptores sese invicem blandiuntur, 
Stirpes quas Pyrenaeorum indigenas esse mihi non tute constitit 
omisi. Dubia conspurcant scientiam , et sunt fontes errorum; certa 
omnia praebent fundamenta sapientiae. “ Parvus error in principio 
maximus fit in fine , (Caesalpin. Append. ad libros de Plantis, et 
Quaest, peripat. 2. p. 23): Dubiis enim probari dubia qui possunt? 
ces 1. Direc 12). Irrepserunt, sine dubio 
cultura praesertim , plantae multae quae dum Annibal eos transi 
| i ansibat 
vel Mene cera non aderant. Sed irru i; 
pro 'ocis et alibi facta est, cujus inquisitionem, et historiam ; 
15i; ; storia dagare 
e et difficile foret opus, * Difficillimum hoy uh 
pl margena, an culta, an ex peregrina indi } 
Fl. Berol. Praef, ed, E pi VID). A eine sia engine pone. 
P- XIII et p. XXXIII) et exemplum de ha 
Patet plura ab exteris terris nos acce 
; quia nimis obscurum, 
vegetatione pyrenaea, 
praesentem exponam, sed 
