8 
In generibus recipiendis, vel dimittendis, quoad neotericorum la- 
bores, fateor me persaepe plurimum habitui, et faciei concessisse, 
potius quam charaeteri. Principes botanieos eos habendos esse, qui 
species bene noverint, praedicavit Linnaeus: ego palmam victoriae po- 
tius iis concederem , qui genera melius intelligunt, et exponunt. Oh 
quam sublimis, pro tempore fuit Tournefort! Quam perspicax, et felix 
illius delineator Aubriet! Quae bona praecepta composuit Linnaeus! 
Quale prodigium edidit Jussieu! Ex aliorum consuetudine quaedam 
bona sumens Loret, notam redegit, quae hie opportune citatùr: Herb. 
Prost. p. 1. 
Quoad species valuerunt mihi et aliorum observationes; nam unus- 
quisque botanieus sperare nequit se omnia suis oculis videre, et aliorum 
dieta comprobare se posse. Causae a quibus varietates pendunt interdum 
plures sunt, et abditae, non ubicunque occurrunt; et ita sparsae ae for- 
 tuitae, ut botanicus semper, et quovis loco naturam sub facto dete- 
tegere nequeat, 
Longa observatione, per diversas plagas edoctus, botanicorum eam 
seriem adaugeo, in qua emieant G. Bauhinus, Haller, Royen, Lin- 
naeus, De Candolle, R. Brown, Sprengel, Koch, Lindley, Asa-Gray, 
Hooker fil., Parlatore, apud quos plantas admodum variabiles esse digno- 
vimus. Adversus inde sum admissioni tot fallacium specierum a plu- 
ribus adhue sustentatarum, vel noviter evulgatarum. Dummodo veri- 
tatem attigerim, parvi faciam adversantium clamores: item contemno 
rumores eorum, qui rem admodum facilem promulgant denominatio- 
nem specierum tam late susceptam: quasi difficilius esset pro quavis 
differentia, a ludibunda Natura, oblata, novam promere designationem, 
quam veritatem strenuis expertisque oeulis interceptam firmiter definire. 
Non ego auctoritatem herbarii alicujus auctoris, supra libros ab 
eo editos admitto, quotiescunque res clare gesta in ejus seriptis vi- 
deatur subversa ex herbarii auctoris inspectione. Herbaria vicissitudi- 
nibus, adul:erationibus obnoxia esse, quisque facile concedit; ad hoe 
paucis nota sunt: libri semper iidem in longum aevum perdurant, et 
undique diffunduntur, Hine rem controversam solvant aliquando her- 
baria, sed ubi libri per se sufficiunt , illa relinquantur “ Suspectam 
omnino censemus herbariorum fidem, si verbis auctorum repugnant. n. 
(Nees ab Esemb. (C. G.) in Nov. Aet. Acad. Curiosr. V. 19 (1843). 
Ci ws p. 80.: ef. et Wulf. FL Noric. p. 22. sub n. 46. Obs., vel p. 
i SCR aei. o idem senserunt Hartmann, et Treviranus, 
agi i pus esse auctoritatis tribuendum, quam Her- 
ario solemniter declararunt. 
Species ea est in 
immutabiles. 
Praecipue designatio specierum 
saria erat, munus fuit. Scientia o 
quam concurrunt characteres proprii, firmi, et 
; illarumve illustratio, dum neces- 
mnium laboribus adseritur, augetur 
LI . . . . . ) o i 
et politur. Generatim qui in unam illius partem intendunt , aliam ne- 
e i > in PANE RCIUDE: cos qui in illam insudant. Praesertim vero 
Bi na pezza est eos contemnere qui in specierum studium in- 
vel Tanne iter : vesperi t om aliosque Thooricos, 
et Sere video, et doleo, non pro Cas d 
ro ilis. i Soit , pro me et meis, se 
= Da vigna en invidere debent philosophi considerantes, 
Jusdem exercitus, unius Reipublicae, botanicos sese 
