11 
Linnaei corrigere vetabimus? Nonne sunt barbarae originis, nee tam 
bene sonantia Mammea, Genipa, Curcuma, Ura, Yucca, Tulipa, et alia 
ab eo recepta? 
Nominum pravitati debentur confusiones multae, plantarum recta 
cognitio, pleniorque earum illustratio retardatae, nec non plurium spe- 
cierum usus jam praedicatus, dein contemptus. Hine ego plura re- 
cepta nomina mutare consilium duxi, quum neque ullius auctoritas, 
neque usus leges mihi sint. Rejicio ergo haereditatem illam plurium 
errorum, quos nobis transmissit indocta, vel inconsiderata antiquitas, 
aut incuriosi nostri antecessores. Placet Lamarck: « Il ne faut jamais 
rien sacrifier à l'autorité, mais il faut toujours accorder tout à la rai- 
son », (Sur les travaux de Linné in Journ. Hist. natur. Paris (1792). 
p. 138). Quod valet Ciceronianum illud: * Non enim tam auctoritatis...... 
quam rationis momenta quaerenda sunt ,. (De Natur. Deor. e. 5). vel 
aliud: * Irrideat si quis vult; plus apud me tamen vera ratio valebit, 
quam vulgi opinio. , (Parad. 1.) Confirmatum quidem ab Ammanno 
(Char. pl. p. 10). * Quid est auctoritas contra rationem? , et contra 
veritatem? ego addam. — 
Plantae serius detectae generatim satis correcte denominatae sunt, 
nomineque specifico praesertim spectato, plures extant felicissime nun- 
cupatae. Indecorum, pro certo, botanicis erit, plantas ab eis jam e 
longo aevo pertractatas, nominibus fallacibus abire, dum, e contrario, 
absque menda ulla, e tantorum virorum studio conspicue fuissent de- 
nominandae, Non me sivit tantam, et tam gravem negligentiam con- 
tinuare, ideoque parvi facta plurium despicientia, rem , pro viribus, 
revisi, et emendavi. Pauci reapse sunt Botanici, qui in Patrum studium 
ineubuerint, ex quo scientiae reformatio a Tournefort, et a Linnaeo 
praecipue suscepta est, 'l'ournefort auctores veteres modice prosequutus 
est. Linnaeus prae oculis habuit, sed non digessit. Jussieu (A. L.) 
nullum ferme de illis studium fecisse apparet, contentus eos citare 
pone G. Bauhini, et Mentzelii fide. Vix cos nomine novit R. Brown. 
Notitiam de illis hine inde vagam dedit De Candolle. Vidit, et ferme 
eos oblitus est Sprengel, qui alienas, potius quam suas edidit senten- 
tias, pauca si in tantis illius scriptis excipias; quas omnes ita evul- 
gavit veluti si in hisce pertractandis, vix botanicus, amabilem scientiam 
deseruerit, ut sterilis antiquarius eveniret. 
Antiquorum studium aggressi quidem sunt Adanson, Scopoli, Gaert- 
ner, sed illud parum mature prosequuti fuerunt. Infaustum scientiae! 
Bonas in Linnaeum immutationes in suis operibus digerendis non semper 
prosequutus est magnus Hallerus, qui dum antiquam formam suis 
scriptis dabat, non vidit quanto damno hoe fuerit circa eorum diffu- 
sionem, et inde efficaciam ad Linnaeanam licentiam inter initia sua re- 
frenandam. Desfontaines scripta Patrum hine illine introspexit, neque 
assidue pertractavit: ambitione potius actus, ut de hac quoque bota- 
nices parte aliqua proferret, quam vere horum studiorum amore, in 
quibus digerendis aliquando minus bona praestitit, nec semper nova 
protulit, ut dietitare voluisse apparuit. Proh damnum! Nam si aliter 
res acta fuisset ab illis, usus, et licentia tam late non invaluissent. 
Mihi vero valent, et valebunt Patres, valentque sententiae in eorum 
obsequium datae: * Auctoritas vocum petenda est a Patribus ,. (L. Phil. 
bot. 8 241.) ete.; et cum Ruprecht sentio: “ Posteritatis officium est 
