13 
qui sine mora assentior, exiguam esse hominis gloriam, qui dogmata 
inaudita non edit; nec scientiam e nova basi ad evectiora provehit, 
sed eam tantummodo extra ripas fluentem in suum alveum constituit. 
Doctissimus jam C. Gesnerus nomina falsa corrigenda esse censebat. 
Is de planta, quae tune temporis Caryophyllus indicus audiebatur 
(Tagetes patula (Trag.) Linn.) commemoratione facta observabat: “ Co- 
gnomen ab India non probo, cum ex Africae ora ad mediterraneum 
mare allati sint: quare Caltham Africanam potius appellavero , (Hort. 
Germ. cart. 259. vers. lin. 3, Reapse huie speciei patria est Mexi- 
cana provincia). Ipse Gesnerus scripsit: * Oportet autem herbam esse 
nullo antiquo nomine cognitam, nam vetera obliterare, religio mihi foret. 
Novis autem herbis quia nomina nova sunt ponenda, ete. , (In litteris 
ad Gasser datis 31. Mart. 1565. , Tiguri; Epist. med. ex edit. Frosch. 
1577. ert. 42. a). Plurimis locis de plantarum falsa appellatione questus 
est Tragus, eamque Botanicis repetita voce opprobravit: * Rursus 
mihi adhortandi sunt rei herbariae studiosi, ut in id incumbant sedulo, 
quo proprias suas appellationes plantae recuperent „. (Stirp. h. Comm. 
(ex Kybero) p. 2453-4.), cum Brunfelsio consentaneus, qui scripserat: 
* Recte revera factum esset, si pristinis adhaesissemus nominibus......... 
Quamdiu enim haec nominum mutatio duraverit, et prima nomina, quibus 
a Dioscoride, Plinio, et aliis ab incunabulis censita fuerunt (sic), non 
poterimus ad herbarum plenam cognitionem pervenire unquam , Herb. 
T. 3. p. 42. Magnus Hallerus ita effatus est: « Non potui mihi tempe- 
rare quin utiliora nomina praeferrem consuetioribus ». Enum. meth. Stirp. 
Helv. Praef. p. 14. Quum Linnaeus plura Patrum nomina (Myrsinem, 
Clethram, Iteam, Pteleam, Prinos, Meliam, ete.) distraxerit,. ea e tam 
alta origine proficiscentia indieari non debuissent in Philosophia bota- 
nica, quotieseunque ab eorum loco avertebantur, et priorem significa- 
tionem amittebant. Revera non aliud agendum erat ab eo, qui sese 
ceu emendatorem ceu reformatorem offerebat, quam Patrum nomina, 
vel vetusta quaeque doctorum virorum, vernacula etiam, suo loco 
scienter religioseque sustinere, novaque tantum de novis plantis, neque 
hactenus bene denominatis, conficere. Quod quum aliter evenerit, ir- 
repsit magna illa series nominum perversorum, atque permutandorum, 
quae necessitatem medelae secum afferunt. Non aliter sentiebat Dille- 
nius, qui mentem suam aperto animo cum Linneo ipso communicavit. 
Placet ex illo praestantissimo viro nonnullas referre sententias ma- 
xime ad rem opportunas; eas transcribo ex Select. corresp. Linn., 
edente Smith. (T. 2. 1821). “ I think the names of the ancients ought 
not sashly, and promiscuously to be transferred to our new genera, or 
those of the new world. The day may possibly come when the plants 
of Theophrastus, and Dioscorides may be ascertained, and till this hap- 
pens, we had better leave their names as we find them ,. Dill in htt. 
ad Linn. datis Oxford, 18. Aug. 1737. (ex coll. cit. 2. p. 97.) Hancine 
Dillenii sententiam laudavit Smith, in nota ibidem adposita scribens: 
« In these sentiments every person at all conversant with the subject 
must concour ,. |. e. not. *, quod et exemplo sancivit eximius Smith. 
Addebat insuper idem Dillenius: « To do not, like Burmann, blame you 
for introducing new names, but for the bad application of old ones ». 
Ibid. p. 98. Neque de hoc contentus Dillenius consilium Linnaeo dabat, 
ut Graeciam Asiamque adiret, ibidemve Patrum plantis observatis, et 
