22 
caepit. Sie Tragus sub suo Marrubio, Marrubium, ct Lycopos, et Bet- 
tonicas, (Auctorum neotericorum Stachydes) comprehendebat. Pena et 
Lobelius sub Buglosso, Borraginearum diversi generis species, et in- 
super Helminthiam echioidem habuerunt. Aliique plures illius aevi bo- 
taniei (nec percipitur quo consilio ducti), sub nomine Verbasci, Pri- 
mulas, et Phlomides (praecipue hasce) offerebant. Ut de Hyacintho, 
deque Lunaria, Linaria, Saxifraga, Pyrola, Thlaspi, Viola, Heliotropio, 
Alga, et de aliis bene multis expositionem praeteream. 
Neotericorum plures in reformandis generibus Linnaeanis in hoe pec- 
carunt, ut nomen ab eo susceptum relinquerent, ubi major specierum 
series manebat, nec stricte, et critice ubi species prototypa transibat. 
Antiquorum Erica vocata est Calluna, Pyrethrum Anthemis, Helenium 
Dioscor., Plinii nuncupatum fuit Corvisartia, Thlaspi Dioscoridis evenit 
Capsella, (vel aliis Rodschiedia), Alyssum | Farsetia , Hyacinthus Mu- 
scari istis, Leopoldia Parlatore, Scilla Urginea, Panicum Setaria, 
Arundo Scolochloa, Lolium Crepelia; Asplenium Ceterach nuncupatur, 
ete., ete. Ita ut nomina Patrum transierint ad stirpes, ad quas, de- 
prompta prototypa specie, pertinere nequibant. Huic licentiae ansam 
praebuit falsum DC. dietntum (non absque contradictione) ex positum 
ab eo in sua T'héor. élém. botq. ed. 2. $ 222, Jusqu'ici, etc., ed. 1A, 
$ 188. Sed ridiculum, et spernendum erit plantas e longo aevo notas, 
suis fuleitas nominibus, haec deserere, ut nova nomina supportent, 
utque Patrum nomina eis imposita ad species a recentioribus in Ame- 
rica etiam detectas transeant. Profecto minus despieienda erit Linkii | 
sententia (Phil. bot. ed. 1. p. 439), qui antiquo genere dirempto, nova 
omnino generica nomina confecit. Et ego sane intelligo, res nomen sup- 
peditare, sed non percipio quomodo res non ita pridem detectae nomi- 
nibus eis vetustioribus denominari, et sese aecomodari queant. Eamdem 
prae se tenuit sententiam Salmasius, utpote qui exclamavit: « Quis 
rectam. semper „viam queat insistere, qui videat vetustis nominibus res 
novas appellari; aut aliis, quam quibus id nomen a principio positum, 
et propter quas proprie factum? In errorem proclivis inde lapsus, qui 
tam saepe depulsis de recto egit itinere nostros Herbarios, ut nulla in 
re saepius aberraverint ». De Homonym. in calee, Fragmenta, vel si 
m. en ultim. (ex edit. Water, ete. Traj. ad Rhen. 1689. p. 258. b. 
Idem DC. contendere (Théor. élém. botg. ed. 1. $ 167., ed. 2. 
8 200.) nomina specifica auetorum vete 
theoriae aliqui echum fecerunt, 
| - Flora, Cassini (H.) plurimis locis 
Dict. Sc. Nat. Par. (cf. praecipue T. 19 (1821) p. 116: lin. 6. seqs.), 
ud lins. ults. ad p. 117., ut et 2. 
: m N - Ə., iste futilibus, atque omnino sper- 
nendis rationibus; Grenier, cum “Godr: Py. 2. p. 4d0. Obs. et $e p. 
Pies Le Mie qui Linnaeum habet ceu auctorem, atque legis- 
vs sepas Rs a cf. huius auctoris Nomencl. Alg. in 
» Soc. - Sc. Nat. rbourg T. 4. (1856 8. E 
— passim et Kanitz, g 1. 4. (1856.) p. 68. Et addam 
ter ego i : deu : 
is unt hen maxime vero ubi Linnaeus antiquorum praestan- 
