91 
in Annal. Se. Nat. Par. (Brongn. Decaisn.) Ser. 3. T. 3. (1845.) p. 
135; et pro P. Laricio eam sumpsit Boiss. Voy. botq. Esp. p. 154. 
in nota ad P. Pineam, ubi loquitur de Pini specie in Pyren. 
Arag. observata; et ad Larichum retulit Spach Suit. à DU. X. IL 
p. 934.- 
P. 3.a Clus. Hisp. p. 39., et p. 41. fig, Pinaster 6. Hispanicus 
Clas. Hist. l. 1. p. 33., cum dubio retulit Endlicher. Mihi vero haec 
prolatio vix bona videtur, a qua omnino se abstinuit Boissier qui 
reapse de P. Pyrenaea non absolutam, sed confusam, prae se habuit 
notionem, ut patet ex Voy. dotg. Esp. p. 584 sub n. 1565. * Et Gri- 
sebaeh exclamavit: “ Species hodie ignota videtur Clusii Pinaster 3. 
hispan., Hist. p. 33 ,. Spicileg. Rum. Bith. 2. p. 349. Obs. 2. Pino 
pyrenaeae affertur ab Endlicher, et a Carriero (Trait. général. Conif. 1855. 
p. 391. n. 79.), subsequutis a Lose. y Pardo (Ol. Arag. p. 99.), a Will- 
komm, et Lange (s. c.), P. penicillus La-Peyr. Hist. abr. pl. Pyr. 
Suppl. p. 60; vel p. 63., quae non extat. P. Salzmanni Dunal a py- 
renaea separat Carriére l. c. p. 390. n. 78., quod ego ei bonum non 
concedo, laudans Gordon (G) Pinet. (1858), qui p. 182. n. 18. itemve 
ed. 3. p. 255 n. 22, eas conjungit, addita insuper P. pseudo-alepensi 
Denhardt. Credo P. pyrenaeam Parlat. Ital: (n. 1002.) semovendam esse 
a nostra specie, restituendamque P. brutiam, Tenore cui forte manebit 
P. Pallasit Parol., P. Paroliniana Webb., de qua cf. P. Parolinii Vis, 
Ilustr. piant. ort. bot. Pad. Mem. 3. p., t. 1., speciem cum P. La- 
ricio arctissima affinitate devinetam. 
P. Pyrenaea est species regionis Oleam proxime dominantis. Ergo 
quae individua occursarunt Timbalio (Mém. Pin. Pyr., vel Excurs, 
 Pontie. 1858. p. 6.) in Pyr. septr. med., ex Hispanis nucibus illuc 
importatis ipsa progerminavisse censeo. 
Pinaster in Hispania (sine descript.) Ruell. de Nat. Stirp. k 1. c. 
112. p. 299. quid? Ex eo resina minus laudata exsudat; cf. l. c. p. 
298. lin. 15., etc. e. 1183. p 302 lin. 14. 
Existere in Pyrenaeis mediis duas affines, sed distinctas species, 
quomodo eum Carriére admittit Parlatore apud DC. Pr. c. ps. 334., 
et 387., non La-Peyrouse et Boileau, nee Boutigny, Godron, Grenier, 
Timbal, Philippe, neque mihi compertum fuit, P. pyrenaeam La-Peyr. 
in duas divelli posse species negamus omnes, qui loca ab Auetore ci- 
tata, et ejus Herbarium perlustravimus, Planta a me lecta, eum Par- 
latore communicata, est quam certissime identica cum La-Peyrousiana, 
a Boileau quoque dono accepta, et hane, cum bene multis, eum Timbal 
etiam, a P. Laricio absque haesitatione distinguimus. P. pyrenaeam, 
qualem exponit Parlatore in DC. Pr., cum La-Peyrovse auctoritate, sed 
absque speciminum archety porum adjumento, fidens Carrière testimonis, 
qui supra Bagnères de Luchon se arboris specimina decerpsisse testatur, 
tanti ego facere nequeo, veritus ne planta e contermina Aragonia sata, 
vel quocumque modo inlata fuerit. Et ego cum Carrière olim collo- 
quium habui, Tolosae Gallorum ante operis sui publicationem, novique 
hominem iu duarum stirpium affinium distinetione obstinatum; a eujus 
vaniloquio detatigatus secessi. 
Pyrenaicum verbum sequioris latinitatis. (Ausonii), in pyrenaeum 
(cum C. J. Caesare, et cum Plinio) vertendum esse duxi, despiciens 
prorsus illam fatuitatem, quae adeo inter Botanicos processit, ut non 
