41 
44. tbs. 56, 59. ex Parlat. (t. 96. offerens variet. turbinat.). Matth. p. 123. Gesn. Op. bot. ed, a Schmied. 
tab. aen. 19. f. 168. pexs. Duh. Arbr. Arb. 9, t, 63. a Matth. Cins. Hisp. p. 99-101 Hist. l. 4. p. 38. 
f. 1. Dod. Pempt. p. 853. f. 2., Lobel Obs. p. 626. f. 2., Icon. 2. t. 221. f. 1. creder; sed et p. 627. 
Obs. et Icon 221. f. 2., ead. cum Clusiana et Dodonaei (Plantin.) I. Bauh. Hist. pl. 1. 9. p. 300. f. S 
Pena Lobel Avers, p. 417. f. 2., e loco, et Lob. I. c. 9. t. 930. f. 2, ead. 
h Flor. Maj.; Fruct. Iun. Iul. Per reg. mediterr. cum Olea, quam 
non raro superat, 
Legi in. Pyr. merid. Navarr, a las dos Hermanas , supra Ezcorbe, 
ad rupes ealeareas; die 17. Iun. 1844. Observavi ad Torla, Broto, 
Voltana, San Victorian, Foradada, Campo, Egea, vallis Llerp., ete. in- 
super ad Narbonne, in montbs. Corbariensibus, per agrum /uscinonen- 
sem, locis plurimis. 
Statura, et habitu admodum variabilis. Folia sunt spiraliter dispo- 
sita, dorso glandulosa, glandulis ovatis, immersis, caeterum per mar- 
ginem transparentia, apice obtusa, Baceae insident in ramulis folia 
quidem imbricata ferentibus, ita ut flores et baccae terminales potius 
quam pedunculatae dicendae sunt. Strobili, seu galbuli patentes, adulti 
rubri sunt, ut in Z. Oxycedro. Characteres quibus separari possint planta 
nominibus Z, phoeniceae, et lyciae indicatae, adhuc non innotescunt, et 
probabiliter non existunt. Petiti a foliorum dispositione et forma, nec 
non e fruetaum magnitudine, deusitate, et colore, pendent praesertim 
ab aetate plantae diversa, ne dicam a mendosa observatione. Iam 
G. Bauhinus, Pin. p. 487. sub n. 3, differentiam exiguam inter hasce 
stirpes indixerat, quam eorum aetati potius tribuit. Dubitavit solemnius 
Ray, Stirp. Eur. Syll. 1694. p. 90.; et serius Willd. Sp. pl. (Dioec, 
p. 855. n. 14), Pollin, Ver. 3. p. 92. Parum persuasus separavit 
Linnaeus, Sp. pl. 1471., quem sequuti sunt plures eorum, quibus aut 
rei observandae opportunitas defuit, aut ii qui caeciter aliorum verba 
transeribunt, quum ad observationes agendas per se minime idonei 
sint. Fuere et qui phrases specificas arte, natura invita, componerent 
uti Mill. Diet. ns. 7, 8., vel mystice, veluti Persoon Syn. 2, p. 632 
ns. 13-14. Gouan Hrt. Monspel. p. 509. ns 2. 3., AIL Pedem 2. ns. 
1950-1., Sibth. Sm. Gr. Pr. ns. 2324-5 Loisl Gall. ed. l. p. 684., 
duas receperunt species, sive agri monspeliensis, vel Pedemontani, 
| Galliae, aut Graeciae, indigenas, quod certo firmo caret fundamento. 
Simul ceu varietates conjunxerunt Lamarck Dict. 9. (1786.) p. 628. 
n. 10., DC. Fr. 3. n. 2068, Loisel. Gall. ed. 2. p. 628. n. 10., Koch 
etiam in Syn. ed. 1.a p, 665-6. n. 4. Spach, Suit. Buff. E-A iep 322. 
Tenor. Nap. 5. p. 282., Endl. Syn. Conif. 1. c., De Notrs. Repert. Fl. 
Ligust. n. 1700. Absque distinctione ulla, ceu synonyma tantum rece- 
perunt Sprengel Syst. Veg. 3 (1726) p, 628. m. 18; Guss. Pl. rars. 
p. 370., Bory Chaub. Morée (1832) n. 1318., Chaub. Pelop. p. 65. 
n. 1609., ete. Primus hane sententiam late, recteque, Aloysii Casti- 
glioni etiam consilio fretus, cujus cf. Viagg. Amer. settentr. T. 2. 1790, 
p. 266. N. B., sustinuit Viviani Annal. bot. 1. 1. 1801. p. 188. n. 75, 
confirmatam et Libye, Specim. p. 61. Cavanilles, Annal. Cienc. Natur., 
Madrid T. 3. (1801.) p. 77. n. 88, Lamarck laudavit, qui stirpes co- 
pulavit, sed perperam et Desfontaines extollit, qui Fl. Atl. 2. p. 371,, 
loco ipso a Cavanilles citato, unieum tantum nomen in medio attulit, 
Quum Asso Arag. Syn. n. 966. dieat de sua 7. thurifera, ab Hi- 
spanis Sabinam appellari cum Laguna (in Dioscor. ed. Salamanca 15 
1563. p 62. c. 84), et folia denunciet Cupresso similia, facile eredidi 
