43 
ipsum Z. phoeniceam pro T. thurifera L., sive hispanica Lamk. sum- 
psisse; et eo magis, ex quo f: phoeniceam communem per Aragoniam, 
superiorem saltem, ipse in sua Synopside non indicavit. In enumera- 
tione etc. p. 201. I. phoeniceam suae Florae addens, revera ambas 
species in Flora ipsum servare voluisse diceres, utpote qui eas com- 
parat et propriis notis illustrare conatur : veritati caeterum innixus, aut 
dolo pro pudore motus ne fuerit, autoptis decidendum relinquo. Nihil 
de hisce addidit in Mantissa sua; nec eum considerationi submiserunt 
Losco, Pardo, vel Willk. Lange, qui T. thwriferam (n. 86.) in Ara- 
gonia australi tantummodo indicant. T. thurifera Pourr. Hrb. Matr., 
sub qua citat Asso ex Aragonia, mihi revera 7. phoenicea videbatur. 
Reapse et Tun. sabinam in Aragonia suprae Caesar Augustam me of- 
fendisse memini, unde suspieio mihi exorta est, num huic speciei potius 
spectarent, supra citatae Z. thuriferae Asso, et Pourret. De hac prae- 
sertim dixit Pourret eam esse Cedrum hispanicam proceriorem fructu 
maximo nigro Tournef., Inst, p. 598., ex collatione cum specimine Tour- 
nefortiano in Herbario Salvador. Dicat, sed doleo hoc credi nequi, et 
plantam hic loci relinquam. 
Iun. lycia Pallas Fl. Ross. cum meo non quadrat, quod illico novi 
"perleeta descriptione, Hane ceu Linnaeanam speciem a phoenicea di- 
stinctam enumerat Desf. Cat. pl. Hrt, Paris (1829.) p. 355., Sibiriam 
patriam indicans, unde antiqua plantarum distinctio a Linnaeo olim 
proposita iterum provehitur. Sic Steudel, Nomencl. 1. ed. 2. T. 1, 
p. 835., duas enumerat species: T. Zyciam, patriam indicans Galliam, 
et Sibiriam; I. phoeniceam vero Europam australem, et Asiam mediam. 
Sed cadunt hae sententiae pone Schrenkii observationem: iste Jun. Sa- 
binam, et I. Lyciam Pallasii unam eamdemque esse speciem existi- 
mavit, ut denique hodie recognitum sit, sub illis Pallasii denominatio- 
nibus haberi reapse duas stirpes, I. Sabinam et I. horizontalem Moench, 
sive I. pseudo-Sabinam Fisch. Mey., fortc ipsius Sabinae varietatem, 
pace Ledebouri. : 
L lycia Woodv., Hook, Med. Lot., p. 16. t. 7. cum nostra specie 
consociari nequit, nisi fuerit varietas insignis. à 
. T. phoeniceam pro Sabina, sumere vetus est error. Iam Clusius novit 
qui arbores confandebant, ipseque optimas, pro tempore, distinctionis 
notas exposuit. i 
iano ani Reel phoeniceae cum potiori botanicorum co- 
I . rtus est Plinius, Nat, h. 1. 13. c. 5. velll., 
qui utrumque nomen habuit, se 
Pa ay Ps Rie A d Theophr. Hist. l. 5., et Citrus 
Be S UM Lig ella Cella: ridieule a Thiebaud de 
Paris, T. 14. int p. 112, et p. 229. Taume St. Hilaire loquutus de 
vellet eam Piet y Della Cella, et P acho habita pro I. phoenicea, 
ad alendam indi s: inquiri im Africa australi prope Cirtham (Costantina) 
cresce, G m riam gallicam, neque bonus homo novit ipsam abunde 
scere per Galliam mediterraneam ; ef. l c, p..112. Oh quam fatiles, 
luniperum Apie. Opson. condim 
FI. Apic. p. 66. n. 97 ent. hue amandare maluit Dierbach 
. 
