65 
Volgar.; Engl. Bot. v. 19. n, 1348., et v.-20. n. 1388. et Suppl. v. 1. n. 2651 volgr.; Curt. Fl. Lond. 
ed. Grav. V. 3. t. 132.. Fl. Dan. t. 2554, Ledeb. Fl. Ross, ill. t. 453. tenuijul., Sturm. Heft, 25., Sv. Bot. 
v. 9. t. 589., Coss. Germ. NI. Par. 2. p. 503. n. 7. t. 99. f. G., Reichnb. Icon. C. 91 t. 582 f. 1930 (et t, 
583. fig: 1231-2., istae Wimmero dubiae); additis fs. 1233 de var. sericea et 1234. var. Cavard, et t. 584. 
f. 1235., Hoffin. Sal. p. 18. t. 1. tig. 2; det t. 5, T. 4. et 1.29. f. 1., Host Sal. p. 12. tab. 40-1., e. 
p. 11-3 tab. 38-9., et t. 42-6, sunt a Wimm. acclam. tab. 36-45.; Ard. Mem. De Dl. dl. W W P 
Nees ab Esenb. PI. offic. 3. t. 86., Fl. Bat. v. 13. t. 1092. Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 277. f. 2., I. Bauht 
Hist. pl. 4. 1. 8. p. 213. f. 1. 
h Flor. Mart. Apr., Fruct. Maj. Jun. 
Legi in Pyr. Arag. prope Jaca ad Uassa secus flumen Gas j 
die 6. Maj. 1846. Habeo a Deville ex Aunensan, Cap-vern, et 
Tarbessa. 
Primi Haller, et Ehrhart Linnaei errorem agnoverunt de sejungenda 
ceu specie propria S. Helice. Arduini specificum nomen monandrae, 
falsum, in capite suscipi nequit, nam duo adstant ia hac specie stamina 
simul coalita: ef: Ehrhart apud Baldinger. Magaz. 4. B. 4. St. p. 219., 
Schultes (str. Fl. (1794.) p. 24. n. 1., Hayn. Dendr. Fl. p. tola 
Wimm. Grab. Siles. sub n. 1448, expeditiorem DC. Théor. élém. botq. 
ed. 2. $ 92. (p. 127.), et Organogr. Végét. ps. 462, et 472. Insuper 
Koch l. e. d., qui vidit stamina ad medietatem filamenti tantummodo 
` connexa istaque fuit S. carniolica Host, ex Ambrosi. Ipse Hoffmann, 
qui Arduini denominationem antetulit, describit antheram tetradynam, 
et octo-locularem, l. e. p. 20. Hoc idem observatum est in hybrida Salice 
viminali-purpurea, itemque stamina ad apicem usque connexa inspi- 
ciuntur in ©. Kochiana Trautv., in S. microstachya Turczan. (quae cadit 
in S. angustifoliam Wild.), cf. Fl. Baieal. Dahur. 2. p. 102-4. Occurrunt 
denique stamina plus minus basi connexa in aliis speciebus plurimis, 
inter quas commemorare sat erit S. amygdalinam, incanam, peloritanam, 
pedicellatam, auritam (var., quae S. cladostemma Hayn.), Donianam, 
et in quibusdam ex horum connubio exortis stirpibus, S. aurito-pur- 
purea, S. cinereo-purpurea, S. silesiaca-purpurea , S. repente-purpurea, 
S. daphnoide-incana, ete, Profecto perverse dictum de varietate, insuper 
falsa d p. 232., a Gaudin filamenta bifida et stamina monadelpha, qui idem 
insuper p. 233., stamen ceu solitarium describit. Similem Naturae lusum 
in Carice glauca observavit Bromf. Fl. Vect. p. 573 n. 33. Et sunt quidem 
antherae connexae in aliis speeiebus plantarum Ordinum differentium, 
videlicet in subtribu Colocusiarum Ordinis Aroidearum, in Strumpfia, 
Impatienti, in Violis, in Compositis, in Lobeliaceis , in Stapeliis, in So- 
laneis nonnullis; in Symphyandra, in Goodenovieis plurimis. Stili longi- 
tudo varia, etiam in eodem individuo, sese offert. 
S. Wolgariana Borr. praetervidit Wimmer: huie (S. purpureae formae) 
adducitur ab Hooker, Brit. Fl. ed 1. p. 414. n. 4., primam Hoffmanni 
figuram, quae profecto hostrae speciei est. Falsam caeterum Borreri 
speciem repudiarunt praestantissimi Babingt. Man. Br. Bot. ed. 5. p. 
300. n. 8., Anders, in DC. Pr. P. 16. 1. 2. p. 307. 
Salicem rubram (Fuchs. Hist. st. p. 334., Sherardi, Ray Syn. ed. 2. 
sp. 293. n. 16.) Huds. Angl, in quam potius cadit S. Helix L., ex 
Wimmer, stirpem variam, et incertam in Pyrenaeis vidimus, et despe- 
ximus: Deville ad Tarbes eam legebat. Wimmeri sententia haec planta 
fuit, manetque apud eum hybrida planta, S. viminalis-purpurea, de qua 
iste egit l. c. p. 173. seq., vel si Contejean fidimus, S. purpurea-vimi- 
nali Contj. Montb. p. 189., S. Forbyana Sm. : 
