62 
Loeus Clusii adhue (fallacissimo Gouani indicio) a Grenier et Godron 
adluctus, et eum eis asseveranter a Lange, et Willkomm germanis, 
nee non ab Anderson, pertinet ad S. repentem. Caeterum Gouani sy- 
nonyma merito exclusa fuisse a Willdenow, Spec. pl. Dioec. p. 696. 
n. 86., a La-Pevrouse s. c. a Loisel. Fl. Gall. ed. 2. T. 2. p. 342, 
n. 2., minime dubito, ita ut palam mihi sit erravisse DC. Fr. n. 2089. 
confirmando Clusii locum, non solum, sed adducendo quoque Camerarii 
illum, Epit. p. 108, ad S. repentem potius spectantem. In hoc referendo 
minus attentus fuit Poiret quidem, Dict. T. 6. p. 653. n. 24., utpote 
qui Saliculam in Salicem convertebat. 
Libentissime vero recipio Sal. alpin. pyren. G. Bauh. Pr. s. c. et 
Tournefortii Inst. r. hrbr. p. 591., sub qua eadem phrasi planta de- 
gebat in Vallant Herbario, La-Peyrouse tempore. 
In editioribus, et apricis haec species contractior, hirsutiorque oc- 
currit, foliaque non adeo plana, acuta, apice revoluta gerit: in locis 
mitioribus evolutior fit, glabrior, foliisque majoribus, planis, sub-ob- -> 
tusis luxuriat. Sub hae postrema forma S. ovatam Seringe eximie refert, 
quum reapse non ovarium sessile, nec stigmata tria offerat; siquidem, 
pro Seringeanis illusionibus contrarie dieta declarare minime dubito. To- 
mentum in adultiori aetate generatim labidum esse nemo inficiabitur: 
et caudices torulosos, et laevigatos in utraque occurrere forma, specu- 
latori facile patuit. 
De S. pyrenaa affinitate cum S. ovata Sering. dixit Anderson, Sal. 
Lapp. p. 83. in Obs., qui dein in DC. Pr. P. 16. S. 2. p. 287., hane 
prolem hybridam e S. glauca, et pumila Salisb. (herbacea Auctor.) di- 
judicat.. Sed ego visis bene individuis multis pyrenaeis cum illa Seringe 
figura optime eongruentibus, spectata quoque auctoris descriptione, expe- 
dite in Friesi, et Wimmeri sententiam cedo, eamque ad S. pyrenaeam 
ceu synonymon refero. Et S. glauca in Pyrenaeis non nisi fallaciter in- 
dicata est. 
Magna hujus speciei affinitas decernitur cum S. M yrsinitide , cui 
spectant Scopoli (Fl. Carn. t. 61 infer.), et Jaequini (A. 5. t. 409.) 
figurae, quae habitum faciemve nostrae plantae sat bene referunt. Nee 
plantae pyrenaeae faciem male simulant figurae S. serpyllifoliae (Scop. 
l. e f. super.) et Jaequin (A. t. 298.), quae SS. retusae modificationes 
porrigent. 
SECTIO 7.a GLACIALES Kocu. 
Salix reticulata (I. Bauh.) L. Sp. 
I. Bauh. Hist. pl. 1. P. 2, 1. 8 È 
D* t 1,,% 1 8. p. 217. cum fig. (quae 2.a). Koch p. 758. n. 44., Bert. 10. p. 319. 
ees ow do DC. Duby p. 426. n. 20.; Lang. Willk. n. 905. La Peyr. Hrb.; S. Puetita 
W. Lia: Len ts F3 ex xg apud Ledeb. Alt., conf. Ross., Chamites reticulata Kerner N. Oe. 
Sirm. Haft pp- de e 1-2., et t. 8. f. l. ex Sm, (o, q. ex Gaud. dubie); Schk. Handb. 4. t. 317. 
So f 9. Fior Das LR IS mu? cx pgs pel. Bot v. 9r n. 1908... Hayn. dee 
ta ee eri meg . Sl. +. p. 9. t. 29. f. 1, 2.. et. 26-7., Host Sal. p. 33. t. 105,, Sv. 
Bot. v. 8. t. 529. Reichenb. Icon. C. 21. t. 557. f. 1484., Andre Sal. Lappn. p. 59. 1. 92, t. 2 f. 5. 
0. 
Jonst. Arbr. fruct. t. E 5.7 ; : pfe 3 
Mises sent resulte pretii. 5. Zanon. Hist. ex edit. Monti (1742.) p. 194. t. 147., sed cilii foliorum 
uU Flor. Jul. Aug. Fruct. Aug. Sept. In editioribus. 
eg! in Pyr. septr. med. ad Medassolles, die 25. Jul. 1838., et in 
summa Valle de l'Arbuste, die 10. Jul. 1838. Ex le Pic de Cabizos 
habui a Deville. ; 
