ti 
vaticam significaret. Sed si intendamus in loca Plinii varia, difficile ad- 
modum est ea omnia .sub eodem capite afferre, ita ut expedite indu- 
camur in sententiam, modo de Fago, modo de Castanea, ipsum loquu- 
tum fuisse. Facile patet ipsum de Fago dixisse, dum scripsit « agi 
glans nucleis similis, triangula cute includitur » l. s. c. Sed ubi, alio 
loco, fructum describit « Glans....... dulcissima omnium Fagi» eod. loc, 
c. 5. v. 6, a "Theophrasto evidenter desumens, tum potius de Castanea 
ipsum loquutum fuisse dicas, nam ratio non est data qua suspicari 
possit de glande Quercus Bellotae illum mentionem facere voluisse, Ea 
est vero Longi opinio Castaneam et Fagwm auctores antiquos, ipsumque 
Virgilium, appellavisse varietates ejusdem arboris, nee duas differentes 
species, ut hodie contendimus. Neque durum sit intelligere ‘pro Fago 
Caesaris Castaneam vulgarem, quae hodie hue, et illuc facie spon- 
tanea per Britanniam provenit, quia nullus inficiabitur Castaneam in Bri- 
tannia tantummodo inlatam pone Romanorum ineursionem. Harum 
rerum parum attentus inquisitor Bromfield (Phytologist. V. 3. P. 3. 
(1850.) p. 849-50., cf. etiam Fl. Vect. p. 471.) morari voluit de exi- 
stentia F. sylvaticae in Britannia spontaneae, contra Caesarem, quam 
nullus ei disputare conabatur. 
Castanea Virg., Branf., Tournef., cf. Blum. Mus. bot. Lugd. 
Batav. (1849-51.) p. 282. 
Castanea vulgaris (Bibl. Sacr., Theophr., Dioscor., Virg., Apic.) Mill. 
Dict. 1768., Lamk: 
Isaia c. 41. v. 19.: Theophr. 1., c. 18. et 1. 3. c. 10. alibiq., Diosc. 1. c. 145., Apic. Ops. Condim. 
l. 5. e. 2. Koch. p. 736., Gaud. 6. n. 2218. DC. Dub. p. 428., Willk. Lang. n. 1007., Moris, Sard, 3. 
n. 1122. C. vesca Gaertn., Bert. 10. p. 225. C. vesc. La-Peyr. Hrb. Stirpes Americanae, et Japonicae 
varietates tantummodo constituunt. Engl. Bot. v. 13. n. 886., Lamk. Ill. t. 782. f, t., Gaertn. Fr. Sem. 
pl. p. 181. t. 37., Galles. Pom. Ital. tab. fr., Le Maout et Deesn Botnq. 1868. p. 525., Reichnb, Icon. 
C. 22. t. 640 f. 1205. Turp. in Dict. Se. Nat. Atl. Dieotyl. t. 304-5. Mill. Icon. t. 84. Fl. Bat. V. 12. 
t. 931. r. hrt. t. 352. Turp. Fl. Med. 2. t. 112. Plenck. Ic. pl. med. 7. p. 44. t. 674. Tournf. Inst. Nouv. 
Duham. T. 2. p. 66. t. 19., Duh.‘ Arbr. Arb. 1. t. 50. a Matth., I. Bauh. Hist. pl. 1. 1. 7. p. 121. fig., 
Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 31. Matth. p. ?t1., Camer. Epit. p. 118., Trag. St. h. p. 1100., Fuchs. Hist. 
st. p. 377., Dod. Pempt. p. 814. f. 1. Lob. Obs. p. 588. f. 1., Icon. 2. t. 160. f. 2. Dorsten. Botan. crt. 
70. A. ad B. Lonicer. Nat, h. crt. 31. A., Egenolph. Hrbr. imag. p. 21. f. infr. intr. 
h Flor. Maj. Jun. etiam Jul. ineunte in Cantabria. Fruet. Oct. Nov, 
Legi in Pyr. Catal. al Monseny, die 30. Jun. 1851. 
Latas et puleherrimas sylvas per Cantabriam, meridionalem prae- 
sertim, efficit. Nollet a genere Quercu eam divellere Hance, Journ. of 
Linn. Soc. X. (1868.) n. 15. 
Cupuliferae repudiatae. 
Ostrya carpinifolia (Theophr., Caesalp. Scop.) In m.e St. Tohannis Pi- 
gnatensis (sic), Asso Arag. En. n. 199. Forte ibidem a Monacis olim eulta 
fuit, sed ejus vestigia prorsus mihi aufugerunt, nec fuit felicior Willkomm 
in ea investiganda: cf. Willk. Lang. n. 936. Res improbabilis visa 
quidem est DC. Alph. 
. Quercus Cerris (Anguill) L. Caremus auctoritate, vel demonstra- 
tione tuta, ut admittamus; reapse nec Pyrenaeis proximam eam novimus. 
Quidam, fortassis, pro ea tulerunt Q. Tauzinii: alii Q. pubescentem. 
