Ord. 8 MOREA E Endl. 
MORACEAE Lindl. 
Ficus Varr., Tournf. 
Ficus vulgaris (Bibl. sacr., Homer., Theophr., Dioscor., Theocr., Plin.) 
Ruell. Nat. Stirp. Gesn. Cat. crt. 24. vers. 
Teenah Gen. c. 3. v. 7., etc,, Homer. plurbs.loes., Diosc. l. c. 183., Theophr. Causs. l. 5. c. 1, 9. 
Theocr. 1. 5, v. 114., Plin. Nat. h. 4. 15. c. 19. vel 21., Galen, Fac. Simpl. med. 8., Hesiod. Op. dies 
V. 670., Apic, Ops, ete, F. Carica L., Koch p. 734., Bert. 10. p. 430., Gaud. 6. n. 23413., DC. Dub. p. 
419., Lang. Willk. n. 1017., Moris Sard. 3. n. 1105. F. Car. La-Peyr. Hrb., Caprificus insectifera Gasparr. 
F. communis G. Bauh. Pin. Turp. Fl. med. 3. t. 166., et Turp. in Dict. Se. Nat. Atl. Dicot. t. 285., 
Gaertn. Fr. Sem. pl. 2. p. 66. t. 91. f. 7., W., W., F., N., ab Esenb, PI. offic. t. 97., Mill. Linn. Syst. 
ill. GI, 23. Ord. 3. cum tabulis., Duchsn. Pl. util. venen. Atl. t. 119., Schk. Handb. 4. t. 358., Reichnb. 
Icon. C. 22. t. 659. f 1329., Lamk. Ill. t. 861., Woodv. Hook. Med. bot. V. 4. p. 714. t. 244. Duh. Arbr. 
Arb. 1. t. 99. a Matth. Matth. p. 288., Trag. St. h. 1050., Cord. Hist. crt. 184. a=b nimis! Fuchs, h. 
p. 755., Dod. Pempt. p. 842., Lonier. Krtb. ed. Utfenb. 1688. p. 72. f. infer. Egenolph. Hrbr. imag. 
ert. 20. b. fig. infr. intr., Cuba Hrt. Sanit. ed. Germ. 1485. c. 191. 
h Flor. Aug. Sept. Fruct. Jul. Sept. In Pyr. orient. cum Olea, vel 
parum supra in Pyr. oecident. humilior. 
Legi in Pyr. septr. med. (auriger.) Donezan , ad ruinas arcis di 
Ussun, die 1. Aug. 1843, 
Observavi ad San Sebastian, Orio, Zavauz, Cestona, Ardoin, Ernani: 
Narbonne inque Pyr. Atax. 
Ficum arborem semine propagandam significavit Cicero, de Senect. 
C. 15., item Script. Rei rust. - 
Linnaeus, Hrt. Cliffort. (1737) p. 471. hoc genus in sua Classe 
Cryptogamica collocavit, Ficus planta Cryptogamica! quamvis Malpighi 
Oper. (1686) p. 47. t. 27. f. 156, De La Hire (1712.) t. 15, Magnol 
(1715.) Nov. char. pl. (op. p. osth. 1 120.) p. 304., Pontedera (1720.), 
Anthol. 3. p. 226. seq. t. 11. P. 2., Dillen. (1719.) Suppl. Fl. Giss. 
p. 163, et Exam. Respons. Rivin. p. 18., hujus generis flores palam 
et perspicue descripsissent, atque tiguravissent. Reapse genus hocce 
male novit quidem Tournefort, de quo nonnulla verba, minus pro tem- 
pore spernenda, ediderat jam Valerius Cordus, Hist. pl. 1. 3. c. 17. 
crt. 184. (a Tournefort, et a Dillen. citatus) laudatusq. a I. Bauhino, 
Hist. pl. 1. p. 129, a lin. 21., qui in suo Prodromo (1619. p. 4.) hoc 
genus pone Morum pertractandum statuit: et Ficum seminiferam esse 
plantam declaravit Jung. Doxosc. P. 2. S. 3. Fr. 4. C. 4 An. 
Post Linnaeum vix alter eximius maximum professus est errorem prae 
Heistero: IS suas Amentaceas ita divisit, ut septimam pro Fico efficeret 
sectionem ita distinetam: « Floribus et seminibus intra fructus magnos suc- 
culentos occultatis, ut Ficus; unica forte arbor aut planta, in qua fructus 
Jlores praecedunt » Heist. Syst. pl. gener. (1748.) p. 17. Eum sectatus 
est Fabricius, En pl. hrt, Helmst, ed. 2, p. 446.; relatumque in Satyra 
Imbertiana (Imb. Leg. botg. 1162, P. 52. n. T.) apetalos flores inna- 
scere in interiori parte fructus semen rotundum producentes. Quemad- 
modum, et de Linophylli specie sibi opinionem confecerat Morison, ut- 
pote qui Pl. h. Oxon. p. 601. ad Sesamoid. n. 3. adhuc gravius seri- 
bebat; « Jlores....... summis seminibus insident », 
