16 
Trib, 3* PARIETARIAE Wedd. 
Helxine Dioscr., Oribas, Matth., Lonicer., Caesalp., Camer. 
Parietaria Auctor. Curiosam generis fructificationem diserte exposuit 
Baxter Gen. of Brit. Flow. Plants. V. 3. N. 224. Nomen desumptum 
ab asperitate fructus, facile vestimentis adhaerentis, indietum a Diosco- 
ride primo plantae auctore, praestat certo illo Parietariae a secundaria 
plantae statione, passim a natura illusa. 
Helxine Dioscoridis! Nob. 
Diosc. l. 4. c. 86. Parietaria officinalis L. Sp., Bert. 2. p. 212. n. 1., et 10. p. 473., DC. Dub. p. 418. 
n. 2., Parlat. It. 4. n. 1084., Gren. Jur. p. 683., Moris Sard, 3. n. 1143., Wedd. in DC. Pr. P. 16. p. 235. 
42. n. 1. Par. erecta, et Par. diffusa Mert. Koch Deutschl. Fl. Koch Syn. p. 733, Gaud. Helv. 6. ns, 2301-2. 
P. diffusa Lang. Willk. n. 1022: P. otticinalis, et P. diffusa de Notar. Repert. Fl. Ligust. ns. 1660-1, Par. 
offic., et P. ramiflora Moench. Meth., Meyer Fl. Hanov. p. 488-9 ns. 1, 2. P. ottic., et P. judaica La- 
Peyr. Hrb., P, vulgaris Grisl. Virid. Lusit., P. exigua, et P. vulgaris Trag,, P. canescens Blum., et 
P. populifolia Nym., varts., ex Wedd. inDC. Pr. Herba urceolaris Seribon. Lang.; Ostriago Pseud. 
Apul. MM. ex Lenormant Cod. Paris. fol. 46, a infra * Flor. Dan. t, 521., Fl. Batav. t. 380. (diff.), et 
689. (offic.), Lamk. Ill. t. 853, f. 1. 2., Turp. Fl. med. 5. t. 263. (elatr.) Dietr. Fl. Boruss. 10. n. 589. 
(erect.), Gaertn. Fr. Sem. pl. 2. p. 184. t. 119. f. 8. (jud.); Bull. Hrb. t. 199., Engl. Bot. v. 13. n. 
879., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. V. 3. t. 39., Schk. Handb. 4. t. 346., Sturm Heft 9. Reichnb. Icon. 
C. 22. t. 651. f. 1317-8., Hayn. Term. bot. t. 39. f, 1. (erect), Zannich. Vnz. p. 204 t. 272., Woodv., 
Hook Med. Bot. V. 4. p. 703. t. 239., Le Maout, Decsn. Botnq. (1868.) p. 510. Matth. p. 1113., Camer. 
Epit. p. 849., Fuchs. Hist. st. p. 277., Cord. Hist. crt. 106, a-b f. 1. Brunf. Hrb. 2. p. 23,06€ 3. p. 725 
Trag. St. h. p. 193., Tabern. Krtb. p. 939., Icon. t. 550, f, 2. (erct.) Dod. Pempt. p. 102., Dorst. Bot.,. 
ert. 210. B., Lonicr, Nat. h. crt. 137. B., I. Bauh. Hist. pl. 2. 1.23. p. 076; £.-2: 
% Flor. st. Autumn. Fruct. ab. Est. in Autumn. i 
Legi in Pyr. Arag. ad l’Ainsa (Sobrarbe), die 13. Sept. 1850. e 
Pyr. septr. mediis habui a Devllie. 
Vidi ad Cadaques Pyr. Catal. humilior. lasum caulibus gracilibus, 
folis subrotundis, parvis, floribus paucis, facie Helvines Bocconi, sed 
manifeste transientem in vulgarem plantam. Quamvis auctores graves ` 
duarum specierum sejunctionem (erect. diffus.) praedicaverint (cf. Gaudin. 
Treviran, Hoch, Reichenbach, Meyer (G. F.), De Notaris, Grisebach, 
Gussone, Blume, Ledebour) attamen, de specierum legittimitate haud 
persuasus moror, 
Quid est Perdicium Theophr. Hist. pl. l. e. 11? Plinius eum con- 
fundere sive pro eodem habere cum Melrine, si rem bene intueor, non 
attendens illius errori, dum (l. 21. c. 30., v. 104) de suo Parthenio 
dieit eum praeditum flore albo, odore mali , sapore amaro; Cf. Salma- 
sium de Homonym. c. 13. Plinium sequuti sunt Lobelius, et Caesalpinus. 
Characteres illi Pliniani me ducerent ad Pyrethrum Parthenium. Auctr. 
Quae saltatio! G. Bauhinus, Pin. p. 130. n. 6., suspicabatur, num pro 
Perdicio "Theophrasti habenda foret Æteorhiza bulbosa. Dubia semper 
planta, quae, ex Theophrasto, radice insigni donatur, perdicibus gratis- 
sima, de qua nobis non satis constat, ut ad judicium tutam adducamur. 
Sed nomen Perdicium impositum a Linnaeo exoticis, longeque ab Eu- 
ropa indigenis plantis, ae novissime detectis, a rectis criticis sustineri 
nequit, ne dicam et genus illud ita a Linnaeo conceptum fuisse, 
x nec re, nec nomine manere queat. Herba parietaria Constantini 
Eu Apos M paretina. Ammian. Marcell.; Urceolaris Latinis, Vi- 
tri I8, ab usu, eo quod ea urcea, et vasa vitrea exterogerentur, 
a DA ditissima eruditione. Evenit Parietaria Brunf. 1532., Tour- 
= ? ete. e herba nitrosa utuntur mulierculae quaedam ad pannos, 
et lintea a luenda, quomodo, majori sane effectu, prudentiores aliae Sa- 
ponariam orientalem (vulgo) adhibent. 
