1 
Helxine Bocconi! Nob. 
Bocc, Sic. Mel. p. 47. t. 24. f, B. B. Parietaria lusitanica L., Bert, 9, p. 214. n. 2., et 10. p. 473., 
Gren, Godr. Fr. 3. p. 140., Lang. Willk. n. 1024., Parlat. It, 4. n. 1086., Moris Sard. 3. n. 1114. P. 
lus, La-Peyr. Hrb. s. l., Freirea lusitanica Gaudich. Wedd, Mongr. p. 517. t. 17, f. 19, 20. 
C) Flor. Vere. Fruet. Jun.? In Pyr. or. rarissima. Legi ad Cerbera, 
die 26. Maj. 1837. Habui ex Can-campa ad Bagnouls sur mer a Massot. 
Vidit ad Casas de Pena Martrin (B.), ad Baixas Le Grand., ad Ca- 
daques Vaydera. 
Hooker (L D.), Catal. Madeir. pl. apud Hook. Niger FI. (1849.) 
p. 82. n. 131., suspicabatur num P. maderensem Reichnb. in Bot. Zeit. 
1830. p. 131. adducendam foret ad H. Bocconi! Lowe, e contra, H. 
Dioscoridis voluisset. 
Non placuit nomen specifieum lwsitanicae, quia primitus in Sicilia 
species reperta fuit, primo sicula dieta ab ejus detectore et auctore 
Boccone. 
Tribus 4* URTICAE vel UREREAE Wedd. 
Urtica Plin., L. Revera omnes hodie notae species non sunt 
urentes, uti Pliniano, jam remoto, tempore. 
Urtica romana (Diosc. Plin., Athen.) Trag., Fuchs, Lob. ete. 
Diosc. 1. 4. c. 112. ex Sibthorp (U. sem. lini): Plin. Nat. h. l. 21. c. 15. v. 55. (can), Athen. 
Deipnos. 1. 3. et 11, U. pilulifera L. Sp., Koch p. 732. n. 1, Bert. 10, p. 169, n. 1., DC. Dub. p. 418. 
n. 1., Lang. Willk. n. 1020., Wedd. Mongr. p. 74. n. 15., Moris Sard, 3. n. 1112, U. pilulifera La-Peyr. 
Hrb., U. balearica L, Sp., Bert. It.: U. Chesneyana Blum., conf.e Wedd. est var. Lamk, Ill. t. 761. 
f. 2. (nec 1.), Schk. Handb. 3. t. 289. fl. fr. anal., Engl. Bot. v. 3. n. 148., Plenck. Ic. pl. med. T. 7, 
. 96. t. 662., Mill. Linn. Syst. ill. Cl 21. Ord, 4. tabs., Berger. Phytonomat. 2. p. 227. cum tab., 
eichnb. Icon. C. 22. t. 653. f. 1322. Matth. p. 1125., Camer. Epit. p. 361., Lobel. Obs, p. 281. f. 2.. 
Icon. t. 522. f, 1., Dod. Pempt. p. 151, f. 1. Fuchs. h. Strp. 106., Trag. It. p. 3. f. 2.. Park. Theatr. 
p. 440., Petiv. Hrb. Pr. t. 1. f. 14., Dalech. Hist. pl. .ugd. 2. p. 1243. f. 1., I. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 30. 
p. 445. f. 1., Lonier. Nat. h. crt. 109. A. 
(+) Flor. Apr. Maj., et iter. Oct? Fruct, Mai. Jun. In calidioribus. 
Legi in Pyr. septr. or. ad Montesquieu, die 30 Maj. 1343. 
Urtica balearica L. (per error. Valearica Babingt.) jam a Babington 
in Herbario Linnaei observata visa ei est U. romanae forma foliis la- 
tioribus, basi exquisite eordatis, quomodo ille novit esse speeimina hun- 
garica; dum U. romana, seu pilulifera in Linnaeano herbario osservata 
folia basi rotundata ostendit, quod num in eodem loco variationi obno- 
xium sit, ipse Babington attentis commendat observatoribus; cf. Babingt. 
New Engl. Sp. of Urt. apud Jardine, Hook., Tayl. Annals of Nat. Hist. 
Lond. 1838. p. 197-8 (n. 19.) Harum stirpium unionem praesenserat 
jam Smith, Engl. Fl. 4. p. 134. n. 1, eamque volenti concesserat ipse 
Linnaeus, Mant. 2. p. 495. Sententiam susceperunt Moris, l. e. p. 500. 
Anglorum loea praeteriens, Weddel, Lange, Parlatore: praenuntiaverat 
Sprengel, Syst. Vegtb. 3. p. 840. n. 55: cam hybridam esse ex U. ro- 
mana, et dioica arbitratus fuit Linnaeus. U. Dodartii Chaix Hrb., ex 
Timbal, Herb. Chair (1856.) p. 26. seq., est status U. romanae foliis 
prorsus integris; e minus felici, quasi morbosa evolutione, ut ipse me- 
rito dijudicat. Idem Timbal putavit ipsam U. Dodartii L. Sp. eamdem 
referre plantam, quam sententiam se primum edidisse inconsulto pu- 
tavit: video enim Spach, Suit. Buff. T. 11. (1842.) p. 29., Linnaei 
