19 
Brot. Hrb., sive U. caudata Brot. Phyt. Lusit. pl. 2. p. 163. t. 151., de 
qua ef. et Gren. Godr. Fr. 3. p. 107., Duchesn: Repert. pl. ut vénen. 
Atl. t. 120., Reichnb. Icon. C. 22. t. 652. f£, 1321. 
Haec conspicua rachide subtus longitudinaliter fissa, incrassata, com- 
planata, elongata, floribus superne spissatis, inferne nullis, morbosus 
status est, sive monstrum velis. Hoc primo novi die 20. Maj 1841. St. 
Jean de Luz, confirmavi ad Figueras Pyr. Catal, die 5. Apr. 1842., 
evulgavique in Schedulis meis criticis (1842. editis) p. 15. n. 98, Ut 
puto rachidem morbosam efficiunt insecti, aut vermiculi, in plagis Eu- 
ropae ealidioris tantum degentes. Lusum fasciationis in modum existi- 
mavit Timbal apud F. Schultz Arch. Fl. Fr. Allemgn. p. 331. Forte 
U. urentis, (sive minoris) filia visa est Brotero, Lusit. p. 206. Et U. 
minori nimium affinis, et vix diversa dieta est a Bory, Chaub. Péop. 
p. 63. n. 1545. Obs. : 
Primus qui de planta monstrosa hie adnotata loquutus fuit videtur 
Grisley, cujus U. annuam, longius-caudatam, vulgatissimam, Lusitanicam, 
et Africanam Virid. Lusit. (1661.) n. 1492., merito ei retulisse Brotero, 
| omnino persuasus sum. Post eum video Cupani Hrt. Cathol. p. 236. 
lin. 3-5; et Panph. 2. t. 113. De Caesalpino autem a Parlatore ci- 
tato, It. 4 n. 1079., (De.Pluts. l. 4. c. 15. lin. 13. ad p. 156.) di- 
bitari quidem potest. U. altera minor, foliis rotundioribus, floribus 
supra ligulam eleganter dispositis, Salvador Hrb., cum dubio ad U. ba 
learicam adducta a Colmeiro, Cat. pl. Catal. 1846. p. X., mihi est 
semper U. minor morbosa, membranacea caudata: nec U. balearicam 
exceperunt Cambessédes et Willkomm. Balear. Teste Moris Sard. 3. 
p. 495., et p. 498., nomine U. dioicae in Hrb. Linnaei reperitur U. 
membranacea Botanicor. plur., dum U. major ibidem nullo pollet no- 
mine. Planta, quae huie monstro respondet reperitur in Herbario Pourret, 
Matriti asservato cum hujuscemodi scheda: « Urtica nova videtur, cf. 
cum U. balearica Barcinonae ». Altera, in eodem Herbario, reperiuntur 
speeimina cum hac Pourret scheda: « Urtica pumila? an urentis sola va- 
rietas? in Insulis Balearicis ». haec mihi videbatur var. microphylla U. mi- 
noris, quam speciem enumerat Cambessèdes n. 523., Willk. n: 191. Vix 
nota planta Willdenow, qui Sp. pl. 4. p. 353. n. 19. retinuit pro simili 
U. majori, sive dioicae, (et est ut dixi, U. dioica Hrb. L.), sententia 
a Linnaeo, et a Desfontaines Atl. mutuata. Nisi forte et U. major habet 
statum suum morbosum, membranaceum, cui sane afferrem potius U. 
membranaceam Poir. Hist. pl. Eur. T: 4. p. 128. t. 47., fortasse etiam 
U. neglectam Guss., et Bertoloni. Vel, uti censendum est de abnormi 
Statu non semper eis eumdem limitem exitante, occasio data est, ut 
auetorum descriptiones, et figurae quidquam abluderent, variae exirent 
observationes, ut quidam veluti Willkomm de planta ad Yrun, et San 
Sebastian, eum mea prorsus identica dubitaret, num revera esset Poiret 
species? cf. illius Sert. Fl. Hisp. 141. n. 931.; vel perennem dixisse 
Poiret eriticaret, uti Brotero l. s. c., aut flores foemineos subsessiles 
dictos immerito a Loiseleur reprehenderet Visiani Dalm. p. 210. h. 425, 
qui longe peduneulatos eos dictitavit. Relatum etiam est a Grenier, ac- 
cepisse se a Massot, quod quum spicae masculae saepius abortiant, et 
foemineae succedant, planta tune fit dioica! cf. Grenier l. c. p. 108. 
lin. 2. Reapse saepius non omnino destruuntur, vel disparent flores 
masculi, et dantur spieae partim tantummodo dilatatae, vel fasciatae. 
