81 
Vulgarem statum legi in Pyr. Arag. ad Sallen, die 27. Jul. 1850; 
habuique a Deville e Pyr. septr. med. statum, qui U. hispidam refert, 
legi in Pyr. Catal, Cerdaña, Valle de Llo, die 14. Aug. 1836, obser- 
vavique in m.e Canigou Pyr. or. septr., unde specimina a Coder missa 
videntur extare in DC. Herb. 
Ex observationibus factis in apennino Etrusco, Luccensi, inque Py- 
renaeis, confirmare non dubito U. hispidam DC. merum esse lusum 
U. majoris, statara quidquam minore, hirsutie majore, plerumque flave- 
scente, florum racemis vix contraetioribus. Provenit generatim locis 
apricis, ex alpestribus ad humiliora descendens. Fuere qui pro U. hi- 
spida DC. habuerint U. atrovirentem Req. Hrb., sive U. grandiden- 
tatam Moris EL, quae certo certius peculiaris species est, nec majoris 
varietas, ut voluit Gren. Fr. Primi in hune ceciderunt errorem Loisel. 
Gall. ed. 2. T. 2. p. 815. n. 5., Savi (P.) Gorgon. 1844. n. 217, Gasparrini 
dum speciei varietates enucleavit, apud Guss. Pl. vasc. Inarim. p. 295-6., 
sub var. d retulit U. hispidum DC. denominavitque palustrem (reapse 
in siecis potius degentem). Cf. Caesalpinum De Plantis p. 156 , qui 
sexuum diversitatem percepit. Viderunt aliqui (Spach, Kirsehleger, 
Bertoloni, Parlatore) speciem polygamam: monoicam interdum, alii 
Smith, Gussone, Weddel, Crépin, Lindeman et monoicam, nonnullis 
paniculis androgynis etiam, viderunt Moris l. e., Clos, quem cf. Bull. 
Soc. botg. Fr. T. 9. (1862.) p. 7. 
Pavidus ad U. glabratam Fl. Dalm., forte dioicae varietatem, re- 
vertit Visiani Suppl. p. 47., unico, et nune deperdito speeimini fisam. 
Puto ego pudendum aliquem fuisse errorem in Fl. Dalm.; nonne Sero- 
fulariae cujusdam specimen? 
De duobus tantummodo Urticarum speciebus loquitur Dioscorides, 
et eas esse credo, quas supra memoravi, nee cum Fée auderem sub 
hae U. majore proferre Dioscoridis, et Athenaei loca: Urticas variis 
locis meminit Apicius, qui pluries de hac U. majore dixisse concedam; 
sed ubi Urticas marinas in medium affert, ipsum potius U. romanam 
significavisse aexistimo. 
Ord. 11. HALOR AGE AE RR. Br. Parl. 
In plantis quae hune Ordinem conficiunt, quarum collocationem 
perdifficilem, et disputatam plurimum vidimus, Parlatore, ad R. Brown. 
redeuntem, potissimum sequutus sum. 
Trib. 1* LIMNOPEUCEAE (Parlat.) N. 
Limnopeuce Cord. Hist. 1561. ert. 150. e. 102., Vaill, Hall., 
Ludwig., Scop., Adans. 
Limnopeuce vulgaris (Ruell, Matth.) Scop. Fl. Carn. ed. 2. 
Ruell. Nat. Stirp. 1. 3. c. 79. (ed. Par. p. 771., Bas. p. 581.), Matth. Comm. ed. Valgr. 1554. p. 
433-4. Hippuris Sexta L.. Koch : STA, Bert. p. 2x. i V. 10. p. 436., Gaud. 1. n. 1., | C. Dub. 
E 191., Sommerf. Suppl. Fl. Lapp. p. 1. Hipp. vulgr. La Peyr. Hrbr. s. l.; H. verticillata Gilibrt. 
îxere. phytolg. Engl, Bot. v. 11. n. 763., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. V. 2. t. 1., Bull, Hrbr. Fr. t. 365., 
FI. Dan. t. 87., Drev. et Hayn. Ch. pl. Eur. T. 4. p. 28. t. 93., Turp. in Dict. Sc. Nat. Atl. Dicot. 
6 
