84 
Legi in Pyr. Catal. humil. prope Gerona secus el Ter, die 21. Jul. 
1870., ad Rosas, die 26 Aug. 1846. 
Observavi alla Conca de Tremp, l. d. l’Estaneo de Bastis; ad Nar- 
bonne; in Valle de Broussette viderunt Galli peregr. 1868. 
Observat Leysser « Planta plerumque polygamo-monoica, rarissime 
monoica. » Fl. Hal. p. 241. n. 975; Willd., Berol. Pr. n. 447., se flores 
semper monoicos vidisse testatur. Et Smith « Several whorls of flowers; 
the uppermost chiefly with stamens only, the lowermost, less numerous, with 
pistils; intermediate ones often with both ». Engl. Fl. 4. p. 144. n. 2. 
Sed haee hactenus. 
Vidi ad Rosas hane. plantam senescendo adquirere vesciculas multas 
per folia evolutas, e quibus densus, et minus elegans habitus plantae 
efficiebatur. 
Iam observavi, in agro Monspeliensi ipso, quam inaniter distinctum 
fuerit M. pectinatum DO., a qua distinctione se abstinere noluit adhue 
DC. in Prodromo (P. 2. 1828. p. 68. n. 2.) Istud M. pectinatum refert 
Florae Danieae tabula 1046. (s.c.), quae figura reapse cum specimi- 
nibus meis e Rosas minus quadrat, sed quae ad M. verticillatum 
adducitur a Gaudin, a Pollini Ver., a Naccari Ven., ab Host Austr., 
a Loisel. Gall, a Gmelin Bad. Alsat., a Smith Brit. et Engl. Fl., a 
Sprengel Hal., Wahlenberg Upsal. et Svec., Sadler Pest., a Wither. 
Arrng., a Spenner Friburg, a Roem. FI. Eur. 
Trib 4% STELLINEAE (CALLITRICHINEAE Linck) Nob. 
Qui primus Ordinem separavit fuit Link (En. Hrt. Berol. 1. 1821. 
p. 6; non novit hoe Lavieille (sic), et ceu novam Familiam, ei Calli- 
trichaceas, proposuit, Remarques Call. vern. in Mém. Soc. Linn. Par. T. 3. 
(1825.) p. 229-35. ubi speciatim p. 234. conferas. Locum Halorageis 
proximum vidit Walker Arnott (Edinb. Tourn. of Nat. Geogr. Sc. 1830. 
p. 426.) ut jam statuerat Adans. Fam. pl. p. 411., non Endlicher Enchir. 
p. 154., et p. 639., qui aquaticam Euphorbiacearum formam sistere du- 
bitavit, et semina appensa consideratus propinquum ei locum cum Eu- 
phorbiaceis esse dijudicavit; aeque ac Richard (L. CL), qui, modo quo est 
stili structura, spectata cum Mercuriali et Euphorbia simili, proxime ad 
Euphorbiaceas retulerat. Istis accessit Asa Gray Man. ed. 2. sub insequenti 
Ordine comprehendens. Videbitis DC. (Alph.), Intr. Etud. botg. T. 2. 
p. 144. n. 72. in Halorageis (cum Callitriche Auctor.) stilum nullum 
dixisse! Richard A. a patre ductus Stellineas hasce adhue explicite (Dict. 
Hist. Nat. T. 3. 1823. p. 60.) maxime affines Mercuriali declaravit, 
indeque cum Euphorbiaceis, staminibus, pistillis, nee non seminibus — 
spectatis. Richard L. Cl. conferas in opella magni ponderis de fructus | 
analysi (p. 33.), ubi semina ‘appensa denunciantur. | 
; Habemus putatum ordinem inter Turum, et Betulam, ab Euphor- 
biaceis remotissime collocatum a Wimm. Schles. 1857. p. 170. Affinitas 
cum Onagrariis incuriose considerata fuit: quid melius expectandum 
erat a Le Maout et Decsn. ; qui Ordinem inter Trapeas, et Combre- 
taceas collocarunt. Non semper maxime speetandus fuit Agardh, quem 
cf. Theor. Syst. pl ps. 215-7. Sed ego abhorreo maxime a Clarke, qui 
eis locum inter Caryophyllaceas, sive Alsineaceas Nob. et Elatineas, Al- 
