93 
tentiam adversabunt quidam considerantes repertum et ad Monspelium, 
ex Walker Arnott (sed nescio a quo alio), T. sulcatum; vel circa Mas- 
siliam, a Roux et Blaizes, patriam T'th. etc. n. 2. 
Euph. retusam Cavan. vidi ex Aranjuez, loco autoptico, ex los sem- 
brados de Montisa, et ex Gibraltar, ab ipso Cavanilles, in Herbr. Hrt. 
bot. Matrit. respondentem perfecte Cavanillesii figurae; etiam plantae 
meae quoad characteres praecipuos de seminibus, non quoad folia, quae 
in speciminibus Cavanillesii truncata, retusa fere omnia conspiciuntur. 
De E. retusa Cav. dixit Desfontaines « Species distincta floribus pen- 
tapetalis » Cf. Fl. Atl. p. 379, in calce synonymorum de Æ. exigua L.; 
ceu jocosa percurre quae exposuit DC. Fr. 5. p. 358. n. 2148.5, et 
p. 359. it. b. Speciem bene novit Walker Arnott, Edinb. Journ. of 
geogr. sc., New ser. n. 5. Maj 1831. p. 311., quod relatum a Feruss Journ. 
Se. Nat. T. 25. (Apr. 1831.!) p. 204. Male nota stirps Smith, utpote 
qui putavit eam constituere posse lusum T. exigui; cf. Engl. Fl. V. 4. 
p. 61. n. 3. Quam sententiam cum vulgo botanicorum sustinuerunt 
Roeper l. c., Gussone Sicil., Moris Sard., Gay (J.) in Webb Berthel. 
Canar., Bertol. It., Parlat. It., Mey. Hanov., Boreau Fr. centr. Penes 
hosce nil valuit Gaudini admonitio, forte quia Gaudinus, incaute, cum 
E. retusa Cav., eam etiam DC. conjunxit, Fl. Helv. 3. p. 215. Obs. 
Nisi illos omnes seduxit Roeper, dum, Enum. Euphrbr. Germ. Pannon. 
(Gottingae 1824) p. 67. n. 23. sub T. exiguo, non tantum varietatem 
E. diffusam Jacq. sed et Cavanillesii retusam, atque rubram, maximo 
certo errore, una commiscuit, non distinguens Cavanilles primum speciei 
auctorem, et verum, a DC. qui stirpem male versavit. 
Tithymalus ruber N., seu Euph. rubra Cavan., foliis peploidis cap- 
sula ovata, seminibus veluti costatis, transverse, neque longitudinaliter, 
sulcatis, non corrugatis, peculiaris certe species est. Descriptio seminum 
apud Cavanilles, Icon. Descr. 1. p. 21. n. 34., admodum fallax est, 
neque cum ipsius Cavanillesii figura, t. 34. f. 1., convenit, uti quisque 
Matriti per se videre poterit. Archetypa specimina Cavanillesii ex Ara- 
njuez vidi in Herbr. Horti Bot. Matrit. Legi olim (1835.) ad Lucam 
Italiae plantam, quae Cavanillesianae huic facie saltem, admodum ac- 
cedit, sed juniorem vix eam considero: accedit quidem D. capitulatae 
Reichnb. Icon. C. 15. t. 136. f. 4759.3 Boiss. l. e. n. 524., Ic. Euphr. 
t. 83. Sed non parum hallucinatus est Walker Arnott, aexistimans 
T. rubr., E. rubram Cavan. (non DC.) forte identicam cum Tith. he- 
terophyllo, sive E. terracina L.; et revera vix intelligendus est dum ad- 
didit, illam parum recedere ab Æ. retusa, eum qua saepe confundi pu- 
tavit; et reapse fuerunt qui gravi errore, ut supra dixi, Æ. rubram cum 
retusa commiscentes ambas ad T. exiguum injicerent; ita actum est a 
Kunth, Berol. 2. p. 182., a Spreng. Syst. Veg. 3. p. 796. n. 140., Tchihate. 
Fl As. min. p. 105. n. 58., et caetrs. 
Ferit oculos fallax Gay (J.) sententia (penes Webb, Berth. Canar, 
3. P. 3. p. 248. sub n. 9.) de Tit. rubro declarato varietate T. falcati, 
quod falsum judicium suscepit Boissier Euphorbiacearum compilator apud 
DC. Pr. 15. 8. 2. p. 140. n. 552. (g), potius formam quam varietatem prae- 
dicans; eum boni susceperunt Losco y Pardo PI. Arag. p. 95. m. 3. 
Tith. rubrum, et T. sulcat. (E. rubr, et E. retus.) se legisse ad Nar- 
bonne credidit Aunier (Notic. Voy. botg. Langd. 1821.), miser homo qui 
Ita effatus est: « Je crois que ces deux prétendues espèces ne sont que 
