94 
‘des variétés de VE. exigua L.» Aun. l. e. p. 5. Vetus error fatue repetitus! 
E. tricuspidata La-Peyr. s. c. relata jam fuit ad T. exiguum a Benth. Cat. 
p. 78. eum E. retusa Cav., quae sententia revera generatim accepta est, sed. 
quae tutissime confirmari nequit, quia sat liquido patet Bentham Ca- 
vanillesii speciem non agnovisse, et La-Peyrouse nullum habuit in suo 
Herbario specimen Tithymali seminibus suleatis praeditum , neque in 
descriptione suae £. tricuspidatae ullam de seminibus plantae mentionem 
fecit. Et opportune quidem addam: E. leptophyllam La-Peyr. Hrb. respon- 
dere prorsus speciei Villarii , qua propter videmus eam infauste adductam, 
pariter a Bentham 1. c. ad T. exiguum. Incaute etiam Steudel, Nomenel. 
Bot. ed. 2. 1840. E. tricuspidatam La-Peyr. primo, p. 611., eum Æ. retusa 
Cavan. afferre ad E. exiguam L.; mox p. 614., iterum sub E. rubra 
Cav. reportare. | 
De E. rubra Cavan. quaedam nobis tradidit Dufour (L.) Diagn. 
obs. pl. Espagn. in Bull. Soc. botq. Fr. 'T. 1. (1860.) p. 442., qui mox, 
dum £. retusam Cav. illustrare conatur, videre mihi videor in com- 
munem incidisse errorem, describendo plantam, quae semina non sul 
cata sed punctato-scabrosa ferebat, et glandulas alienae a nostra formae; 
ni forte peculiarem stirpem prae manibus gerebat Dufour, quod facile 
erediderim considerans, ipsum diversitatem suorum speciminum agno- 
visse, comparatis eum iis a Godron descriptis. 
Tithymalus mucronatus (Lonicer? Caesalp.) Nob. 
Lonicer. Nat. h. crt. 99. A. f. (1551.) Caesalp. Herb. Tornab. (1563.) fol. 214. n. 592. Euphorbia 
falcata L. Sp., Koch. p. 734. n. 34., Bert. 5. p. 48. n. 9., Gand. 3. n. 1080., DC. Dub. p. 416. n. 29., 
Roep. En. Euph. G. P. p. 67. n. 24., Calds. Fl. Fav. Tent. (1880). E. falc. La-Peyr. Hrb.; E. ar- 
vensis Reinier, ex domina de Charriere, teste Lamck. (n. 54. Dict.); E. Galilaea Boiss. Diagn. Or. 
ipso fat.e in 5. DC. Pr. T. falcata Dulc. (sic.) Jacq. A. 2. p. 13. t. 121., Reichnb. Icon. C. 15. t. 141. 
f 4776. et t. 132.f. 4770.(obsc.) cred. Gesn. Op. bot. ed. a Schm. tab. aen. 14, f. 121., mihi videt. Bocc. 
SEE 3 t. 13. f. LF., Barr. lc. t. 751., 752, (obse.); Zannich. Vnz, t. 199. cred. (non descr. 
p. 260. n. IV ). 
C) Flor. ZEst. Autumn, Fruct in ser. Autumn. 
Legiin Pyr. Arag. humil, ad / Ainsa, die 3. Jul. 1845. Habui a Deville 
e Madiray. 
-  Glandulae cum cornubus manifestissimis; neque obsolete lunatae sunt, 
ut de sua E. obscura effatus est Loisl Not. p. 76. t. D. f. 2. Gall. ed. 
2. p. 339. n. 10. t. 29., quae profecto cum speciminibus, quae coram habeo 
non prorsus quadrat. Nostra variat habitu simplici, erecto, et adscendente; 
vel basi ramoso, ramis admodum patentibus, mox adscendentibus, Faleata 
non sunt folia, idcirco novam Dulac denominationem non observavi. 
Video auctores, graves etiam et attentos (Sprengel, Ledebour, Gaudin, 
Koch, Godron, Parlatore), DC. imitavisse (Fr. n. 2147.), de E. acumi- - 
nata, et mucronata Lamk. Dict. 2. p. 426., nec 427; ubi hae deseri- 
buntur plantae, citare. Multa inconsulto per imitationem aguntur! 
Tith. 6. Dendroides Petrophys Loniceri s. c., quem praetervisum a G. 
Bauhino fuisse dicerem, hue a me relatus confirmabiturne a Botanicis? 
Sibthorp et Smith huc laudant Dioscoridis locum ad sequentem 
speciem a plurimis confirmatum. 
Tithymalus Peplus (Hippocr., Dioscr., Plin.) Hill. hrt. Kew. (1768.) 
p. 172. 3. n. 1. Gaertn., Moench. “sone 
Hippocr. ex Fée Diosc. 4. c. 165., Plin. Nat. h. I i “ 
| sposo: 4 c 169., Plin. Nat. h. I. 27. c. 42. vel 93., Theophr. Hist. pl. 9. ©. 
Euphorbia Tepisi L. Sp. Bert. 5. p. 42. n. 4., Gaud. 3. n. 1079. Do. Deb. p. p. 440 n. 30.. Moria Sard. 
cha m ca En. Euph. Germ. Pann. P. 97. n. 25., Kunth Berol. 2. p. 183. E. Pepl., et E. pe 
p P- 730. ns. 29., 30., Parlat. It. 4. ns. 1137-8., Godr. Gr. Fr. 3. p. 93-4. E. Pepi. La-Feyt- 
rb.; T. rotundifolius Gilib. Exerc. phyt, Engl, Bot. v. id, n. 99.. Curt. Fl. Lond, V. 2. t. 80. 
