102 
et involucella valde lata aliquando sese offerunt. Quod si una stirpem hisce 
omnimodis lusibus variantem inveneris, ut mihi contigit observare de 
planta nana, valde glauea, foliis vix ultra sesquilineam latis, iisdemve 
admodum acuminatis, involucris, involucellisque latissimis, umbella pauci- 
radiata, contracta, ad hoc capsulis praedita puberulis; vix te abstinebis 
a libidine proclamandi novam speciem. Sed caveas, nam et in hae specie 
admodum variabilis, et ludibunda Natura sese ostendit, 
Tith. Seguieri Scop. Carn. ed. 2. p. 335. n. 574. t. 20. adeo mihi 
displicet, ut nee citare voluerim; ex adverso, speciem 7ith. Matthioli! 
nuneupaverim, quamvis nec istius figura laudanda sit: sed notae tra- 
ditae et inde loci autopsia, Verona ad Benacum, rei certitudinem 
praebuerunt, 
Tithymalus Matthioli. Ab insequenti Plantiniana figura non abhor- 
rerem: Dod. Purg. p. 141., Pempt. p. 368, f. 4., Lob. Obs. p. 196. f. 15 
Icon. t. 361. f. 1., Clus. Rar. pl. hist. 2. 1. 6. p. 188. f. 2., Dalech. 
Hist. pl. Lugd. 2. p. 1646. f. 2. 
Tithymalus pauciflorus (Dufourii) N. 
Euphrb. pauciflora Duf. (L.) Diagn. obs. pl. Esp. in Bull. Soc. botq. Fr. T. 7. (1860.) p. 442.* 
Boiss. in DC. Pr. P. 15. S. 2. Add. corr. p. 1267. n. 589.a cf. et p. 161. n. 651. Euphorbia minuta Losco 
y Pardo Ser.: inconf. pl. Arag. 1863. p. 96.? E. juniperifolia Richrd. Hrbr., ex Boiss.; E. Loiseleuri 
Timb , cum Gautier, ex E. saxatili Loisel., nec eis obstarem. 
% Flor. Maj. Jun. Fruct. Jul. In Pyr. Navarr., Arag., Atax. 
quoque? ubi Olea prospere evenit. 
Legi in Pyr. Navarr. humilior. inter Liadena et Sanguessa m.* Labal, 
die 16. Maj. 1845; in Pyr. Arag. ad basim montis S. Leucadia, contra 
San Juan de la Peña, die 29. Maj. 1850., ad Ayerbe, die 12. Jun. 1858. 
Forte eadem est planta, quam obtinui a Gautier e summitate de la 
Serre de Massa (Corbières) sub nomine s. c. (cum E. saratili Loisel.?) 
Observavi ad Liadena, Lumbier, Diguezal, et in contermina Aragonia 
ad Salvatierra, Castillo-nuevo , sub Artieda, Canal de Verdun , Sarsa, 
Murillo Gallego, Anzanigo, ete. 
Planta perennis, rhizomate praedita ramoso, repente, caules emittente 
palmares, decumbentes, vel adscendentes, steriles et floriferos, habitum 
quasi caespitosum interdum offerens, (rarissime caules inter se remotos 
Boiss.) Herba glabra, glauca, ineuriosa ni essent umbellae ratione plantae 
grandes: in eaulibus sterilibus folia minora, magisque stipata habentur; 
et folia inferiora minora subinvoluta, et revoluta, superiora elliptica, 
aut obovata, vel obovato-lanceolata, et lanceolato-linearia etiam in plantis 
magis evolutis; caeterum mucronulata ; rigidula, (marginibus sursum 
infleris Losco y Pardo); involuera nitida facie superiori concava, valde 
prae foliis latiora, deltoidea, apice acuto, rulgo penes nos aeutato. Um- 
bellae 3-5 radiatae, radiis bifidis, in quibus conspicuae sunt bracteae, 
seu involucella latissima, rotundata, obtusa, sed nec iis quidem deficit 
mucro, quin solemnior. « Calix Jlavescit , foris glaber, intus valde hir- 
sutus » Jaeq. de sua C. saratili, quae in nostram speciem cadunt. Glan- 
dulae antice veluti truncatae, eum cornubns duobus, brevibus, obtusis, 
et saepe revolutis, et veluti abditis, totaque glandula admodum convexa 
est. Capsulae ovatae, glabrae, sub-laeves, coccis dorso carinatis. Semina 
ovalia, sub-laevia, nam matura superficiem valde inaequalem ostendunt; 
coloris primo sub-cinerei, mox fulvescentis, Caruneulam non percepi: 
