104 
I. e., et recte quidem. Plantam odorem mellis effundere renuntiarant 
Duval, et Schrank, Prim, Fl. Salisb. n. 436. Normalis planta inodora 
est: /Ecidium vel Cacoma in ea vivens quemdam mellis odorem effundere 
non inficior. An de hac specie, an de Tit. rupestri (E. Gerardiana) dictum? 
Esula lutescit, sine lacte Linaria crescit. 
Certo de Tith. linifolio (Tragi) Lamk, (E. Esula) hoc minus bene 
dici posse contendimus. 
leonem Fuchsii ad hane potius laudat speciem Smith, Engl. FI 4. 
p. 66. n. 9., ast mihi tantisper incerta manet. 
Tithymalus sylvaticus (Dod. Gesner.) I. Bauh. hist. pl., Scop. Carn. ed. 2. 
Dod. ls. infr. etnds. Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. tab. aen. 12. f. 119. et f. 114.? Euphr. amyg- 
daloides Recentr., Koch p. 727. n. 16., Bert. 5. p. 97. n. 47., Roep. En. Euph. G. P. p. 68. n.27. 
De Noirs, Repert. Fl. ligust. n. 1650., Gren. Jur. p. 693. E. sylvatica Plur. DC. Dub. p. 416. n. 32., 
Gaud. 3. n. 1088. E. amygd. La-Peyr., et E. sylvatica La-Peyv. Hrb.; E. ligulata Chaub., ex Noulet 
FI., conf. a Boiss., a Godr. Gren. Fr. Eur.; E. Chaixiana Timbal in Obs. Hrb. Obs. Hrb. Chaix p. 70.; 
T. amygdaloides Riehr. Bellev].; E. micans Scheel., et E. oblongifolia Koch C, ex Boiss. Jacq. A. 4. 
p. 39. t. t. 375., Engl. Bot, v. 4. n. 256., vix. Bull. Hrb: t. 95., Roques Phytogr, med. 3, p. 390, 
t. 138., Reichnb. Icon. C. 15. t. 150. f. 4799. Dod. Purg. p. 139. Pempt. p. 368. f. 1. Camer. Epit. 
p. 900. Lob. Ohs, p. 195. fig., Icon. t. 360 f, 1. Dod. Stirp. h. Comm. (1553.) p. 363., et Hist. pl. (gall.) 
p. 244. f. 1. (Pit. maj.) bene, mea sentent., Column. Ecphr. 2. p. 56-7. (contracta, qualem vidim. in 
alpestribus), J. Bauh. h. Pl. 3. 1. 34. p. 671. fig. Barrel, lc. t. 829, 830, 839., Dalech. Hist, pl. Lugd. 
2. p. 1646. f. a Dod., Moris Hist. pl. Oxon. 3. S. 10. p. 335, t. 1. f. 2. n. 3. a Col. im. (a qua abdu- 
cenda videbatur Timbalio, Hrb. Chaix). 
Ə, Flor. Apr. Jun. Fruct. per ZEstat. In sylvaticis, et ad sepes. 
Legi in Pyr. Cantabr. merid. edit. supra Tolosa, et Irura ad Beroby, 
die T. Jul. 1857. in Pyr, septr. med. supra Toulouse ad Pech. David, 
die 17. Apr. 1853., unde mox fructificantem accepi a Timbal. Item 
legi in Pyr. or. (Russillon) supra Ceret al Puig d'Entreillas, die 18. Maj. 
1843., et in Pyr. Catal. ad Gerona, die 13, Maj. 1851. Habui a De- 
ville ex Tarbes, ex Mont-Sacon; et ex le Port de Plan, statum per- 
fecte respondentem figurae Columnae, 
Folia (optime jam observante I. Bauhino, qui denominationem et 
phrasim huie plantae sane spectandam, pro tempore dabat) toto anno 
perdurant; sub senio erubescunt vel tota, vel per marginem tantum; 
pulehrae quidem sunt bracteae senio elegantissime rubro venatae: lusum 
folis per marginem albis, vulgo variegatis, ad Beroby quidem legebam. 
Glandulae tum omnino virides, tune totae, aut partim (inferne) fuscae, 
quod interdum in eodem individuo observatur. 
Euph. ligulata Chaub. Fragm. (Ann. Sc, obsrv, V. 4. (1830.) fragm. 
I. t. 6.) Mat. Fr. 3. p. 168. n. 46., suspecta fuit quibusdam, ipsoque 
auctori, hybrida planta Æ. piloso-amygdaloides, ex T. sylvatico, et ex 
T. hirsuto Lamk. (sive E. procerae M. a Bieb.), cf, Feruss. Bull. Sc. 
Nat. ete. T. 22. (1830.) p. T7., ubi comparatur cum T. sylvatico; sicque 
a Mutel, et a Pommaret apud Bill, Annot, 1855. p. 42. Varietas (9) 
speciei nostrae declaratur a Boiss. in DC. Pr, 15. (S. 2.) p. 170. n. 673. 
Euphr. amydaloides Spreng. Fl. Hal. ed. 1. (1806.) n. 516. t. 4. 
hue non citatur; et quis citaret eam repugnantem, et ab ipso 
Spreng. ed 2. n. 1095. ad T. palustrem evocatam? Sed nee pro ista 
recepta est, et merito, nam ab hae longius distat. Forte ab exotica 
stirpe, ex horto, figura illa desumpta est. Nulla de ea fit mentio ab 
ipso Sprengel in Syst. Veget, nec in eam oculos gessit Boissier. Va- 
riabilis haee LO stirps habitu, gracilitate, pubescentia, foliorum 
magnitudine, florum divitie, colore partium, ut supra dixi. Distinctio 
