106 
SECTIO 2.a APIOS Nos. 
Tithymalus rupestris (Gesner) Lamk. Fr. 
Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. tab. aen. 15. f. 131., cum t. lign. f. 191.? Euph. Gerardiana Jaeq. 
A., Koch p. 726. n. 14., Bert. 5. p. 79. n. 33., Gand. n. 1087. (exl. illa Gesn. fig a), DC. Dub. p. 415. 
n. 19., Roep. En. Euphr. G. P. p. 65. n. 18. E. Seguieri Vill. Dauph. 4. p. 826. n. 10. (expuncts, 
syns., praeter Hallerian.). E. Gerard. La Peyr. Hrb., partim; E. Esula Chaub. Fragm., Noul. Fl., 
ut olim Pollich Palat., Thuill. Par.; E. Gerardi Chaix Hrb., et E. ventosica Chaix Hrb, (ista forma 
minor) ex Timbal.; E. Hohenackeri Steud, Hochst, ex Fischer, confir.e Ledeb., et Klotsch, Tric. Euphr., 
qui et E. homophyllam Lang., ex Roepr., contirmt., E. firma Ledeb. Ross., ex Boiss. Jacq. A. 5. p. 
47. t. 436., Reichnb. Icon. C. 15. t. 147. f. 4794., Dietr. Fl. Boruss. 12. n. 859., Flor. Bat. 9. t. 704., 
Labr. Heg. Ic. Helv. fasc. 23. t. 6., Spreng. Hal. ed. 1. n. 513. t. 3. f. 1. Dod. Stirp. h. Comm. (1553.) 
. 362., Mist. pl fgall.) p. 244. f. 2. (Pit. min.) sie ego feror. Dod. Purg. p. 144. Pempt. p. 370. f. 2. 
Tabern. Krtb. p. 955. f. 4., Icon, t. 591. f, 1. vix. Lob. Obs. p. 191. f. 2., Icon. t. 354. f. 2., Barrel. 
Obs. p. 7. n. 53. t. 831., I. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 34. p. 675. fig.a Dalech. Hist. pl. Lugd. 2. p. 1647. f. 3. 
9) Flor. Maj. Jul. Fruct. Jun. Aug. in Pyr. orientalibus. 
Legi inter Salliagouse, et Bourgmadame (Cerdaña), die 10. Jul. 1831: 
ad Puycerda, die 2. Maj. 1846; ad El Seo de Urgel, die 3. Jul. 1846; 
ad Figuerola de la Conca de Tremp, die 17. Jun. 1846; inter Alfà, et 
Villatenin secus torrentem Funellades sub Figueras, die 31. Maj. 1860. 
Species admodum variabilis, prout clima, solus, anni, temperies, vita 
eam quatent, Variat praesertim statura a palmo ad duos pedes, cau- 
libus erebre aut laxe foliatis; foliis brevibus, latis, iisdemque longius- 
culis, et angustis; vidi individua ad Alfà conspicua umbellis ditioribus, 
et patentibus; variat insuper coma viridi, aut flavescente, superfieie 
plantae plus minus glauea, habitu robustiore rigido, aut graciliore mol- 
liuseulo. Abnormem observavi ad Gerona caulibus ditissimis, e ramulis 
multis de foliorum axillis exeuntibus, crebris ac stipatis foliolis, ad 
quorum ramorum apiees pauci exiguique flores prosilibant. Hue spectat 
E. Esula Plur. Botan.: ast E. pinifolia DC. pro varietate 7. Esulae 
recognita, ex Herbr. DC. ad Venasques collecta cf. Boiss. in DC. Pr. 
P. 15. S. 2. p. 161., minime me suasit. 
Promit aestate ramos multos insequente anno floriferos, istosque 
prorsus glaucos conspicies; dum adultiores, et jam fructiferos eos co- 
mitatos, virides, glaucedine fere amissa, reperies. Semina cinerea, laevia 
dicuntur, et sunt: ostenderunt vero mihi puncta quaedam fusea per 
eorum superficiem, nulla prorsus regularitate sparsa. 
Iconem Plantinianam ejusque imitationes a me relatas, quidam, cum 
ipsius Dod. Pempt. f. 1., ad Tith. Paraliam, perperam certe, afferunt. 
Sat placuit Tabernemontani prolata figura; ei libenter alteram ejusdem 
auctoris iconem adjungerem, Krtb. p. 989. f. 4., Icon. t. 593. f. Li 
quam diversum ejusdem speciei statum exhibere judico. Rectam re- 
duxi Villari prolationem, fallacem apud Godr. Gren. Fr. 3. p. 83., ab 
hisce imitatam a Boiss. in DC. Pr. P. 15. p. 166. n. 658. 
. Confirmavi in hac specie inque Tith. hirsuto, experimentum à De- 
lile mihi demonstratum in Tith. Characias; scilicet, quod lac fluit e 
folio illico e planta avulso, vel si eum dirumpis dum huie adhuc 
annectitur; sed folium a matre divulsum in quavis parte eum frangas, 
vel dirumpas, nullum amplius emittit lac. 
Tithymalus longiradiatus (Xatart) Nob. 
Vidimus in ipso Herbario Xatart pl 5 iradiata La-Peyr. 
Hist. abr. pl. Py P Sappl. p. 45. rt plantam a se detectam anno 1815. Euphr. longiradia 
9, Floreat, et fructificet quo tempore ignoratur. Repertus fuit in reg. 
Oleae superiore ad Prades du Conflent; et mox ad San Aniol Pyr. Catal. 
