119 
Ord. 14. ARISTOLOCHIEAE Juss. 
Aristolochia Diosc., Plin., Tournef. Genus certe dieotyledo- 
nale, cf. Trevir. Symb. phyt. p. 19. 
SECTIO 1. PISTOLOCHIA. 
Aristolochia polyrrhiza (Plin.) Aldrovandi Herbar. Bonon. asservat., 
et I. Bauh. Hist. pl. 
Plin. Nat. h. 1. 25. c. 8. vel 54., etc. Arist. Pistolochia L. Sp., Bert. 9. p. 642. n. 2., Gaud, 5. 
n. 2099. +, DC. Duby. p. Alt. n. 3., Moris Sard. 3. n. 1073., Dachrtr. ap. DC. Pr. P, 15. p. 485, n, 140. 
Reichnb. Icon, C. 22, t. 670. f. 1241, vix.; Moger. Fl. Menton. t. 64, f. B. Dod. Purg. p. 191., Pempt. 
p. 325,, Clus. Hist. 325-6., et Rar. pl. Hist, 9, ], 4. p. 72., Camer. Epit. p. 422., Pen. Lobel. Advers. 
p. 265., Icon. t. 607. f. 1. (ead, Adversr.) I. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 32. p. 561. fig. exter., Moris Hist. 
pi. Oxon. 3. S. 12. p. 510. t. 17. f. 7. n. 12, 
% Flor. Maj. Jul. Fruct. stat. Per region. mediterr. omnem, 
locis calidior.; inque magis australi Cantabria, ad Zarauz. 
Legi in Pyr. or. (Roussillon) ad Taillet, die 23. Maj. 1843. Obser- 
vavi ad Pamplona, Jaca, contra Embun: a la Trancade d'Ambouilla 
(Conflent.), ad Durban (Corbières). 
Pili quibus induitur interior pars perigonii sunt tali modo dispositi, 
aut flexi, ut ingressum facilem sed difficilem exitum permittant insecto 
foecundationis adjutori. Muscam in hae specie comprehendi, et obser- 
vavi, quod etiam dempto perigonio, fortasse e digitorum meorum pres- 
sione, alis ita gymnostemio haerebat, ut istius gluten manifestum fieret 
quamvis attactu impercipium. 
Ar. Polyrrhizon, et Ar. plistolochia nomen utrumque bonum, ambo 
ex Plinio. Plistolochiam, in Pistolochiam verterunt posteriores aetates, 
non considerantes pistolochiam apud Plinium (Nat. h. 1. 20. c. 14.) sy- 
nonymon esse cujusdam Pastinacae, sive Umbelliferae. Primam prae- 
tuli denominationem cum Aldrovandi, et cum I. Bauhino, quia optiorem 
comparativam, expeditiorem, nee controversiae subjectam, quamvis figu- 
ratam, siquidem radix fasciculata est. 
Aristolochia longa (Dioscor.? Plin., Cael. Aurel) Dod., Clus., Pena, 
Lob., Camer., I. Bauh., Aldrov., Auetor. 
Diose. 1. 3. e. 4., Plin, Nat. h. 1. 25. e, 8. v. 54., Cael. Aurel. Chron. 3,, 5. Bert. 9. p. 646. n. 5. 
DC. Duby p. 411. n. 2., Desf. Atl. 2. p. 3%., Moris Sard, 3. n. 1072., De Notrs. Repart. FI. Lane 
n. 4622., Duchrtr. ap. DC. Pr. P. 15. p. 486. n. 141. Reichnb. Icon. G, 92. t. 672, f, 1344., Turp, FI. 
med, 1. t. 36., Plenck Ic. pl. med. 7. p. 28. t. 649., W., W., F.. N. ab Esenb. Pl. offic. t. 146., Woodv. 
Hook. Med. bot. p. 157. t. 60., Hayn. Arzneig. 9. t. 20,, Nees Gen. Fl. Germ. t. 50., fig.ae 17-23. Dod, 
Purg. p. 14,. Pempt. p. 324. f. 1., Clus. Hisp. p. 319-21. (ex Dodon., ut ipse Clusius dicit Lect. p. 9., 
nec Dod. a Clusio, ut ait Bertol.), et Cl. Rar. pl. Hist. 2, 1. 4. p. 70. f. fi; Pon. Lob. Advers, p. 964.i 
Lob. lc. t..606. f, 1. Herbar. Magunt. (1484,) c. 13. fictit., Dondi Herb. Vicent. (1491.; c. 13., I. Bauh. 
Hist. pl. 3.1.32. p. 560. f. 1., Camer, Epit. p. 420., Moris Hist. pl. Oxon. 8, S. 19, p. 909. t. 17. f.1. n. 3. 
9| Flor. Maj. Jun. Fruct. ZEstat. Per reg. medit. eum Olea, teet 
Legi in Pyr. Navarr. contra Sanguessa ad Roca-Fuerte, die 15. 
Maj. 1845. 
Observavi in montibus Corbariensibus; ad Liadena, ad Lumbier, 
ad Huesca, Pyr. merid. i . 
Caules ramosi quadrangulares saepe contorti, puberuli. Folia subtas 
puberula, petiolo canaliculato insidentia, oris ciliatis, seu puberulis; su- 
pemore foliorum pagina nitidula; caeterum folia rugulosa, basi prae- 
Cipue excavata, apice retusa, vel emarginata. Flores longi, tenues, pal- 
* 
