124 
Arborem delectari solo salso animadverterat jam Dodonaeus, quod 
ego abunde confirmavi videns quanta copia, qua luxurie, quot fruc- 
tibus onustam sese extenderit locis citatis. Frigus magis prae Myrto 
et Olea Laurum tollerare est observatio antiqua: C. Plinii Caecilii Se- 
eundi; ef. ejus Epist. 6. libri 5.; imo Theophrasti, quem cf. 1. 4. e. 5. 
ed. Sehneidr. p. 88. Multum honoris, et superstitionis huic arbori 
tribuunt etiam Cantabri hodierni, utpote qui minus prae aliis Europae 
populis politi, et instructi, antiquos mores, perpetuam ignorantiam, ri- 
dieulas superstitiones adhue, vel deplorandas, vel ridendas porrigent. 
De usibus Lauri nobilis, vel potius nobilitatae penes antiquos, dictum est 
a plurimis, quum nostro aevo rem ultra pertractare studuit Schiassi 
noster (Ragion. ete. Bologna 1810) coram discipulos; reapse amoene 
potius quam copiose, Opuseulum jam prius editum, cujus mentio non 
reperitur apud Seguier, Haller, Pritzel quidem, hic mihi memorare 
plaeuit. Reperitur istud in Calogera Opusc. Sc. filolog. T. 4. (1730.) a 
. 272. ad p. 327., et scriptum fuit a Madrisio sub titulo: « Del Al- 
0 ed usi presso gli Antichi ». 
Ord. 18. SANTALACEAE R. Br. 
Osyris Plin, L. Osyris Dioscoridis l. 4. c. 141. ab Anguillara, 
a Matthiolio (Epist.), a Dodonaeo et a Camerario, judicata Chenopodium, 
sive Kochia scoparia; a quibusdam pro nostra planta suscepta ; forte 
est Linaria species, nec ea (pace Hardouin, Desfontaines, et Fée) quae 
hoc sibi suscepit nomen, ex infido Plinio, obsequentibus G. Bauhino, 
et Linnaeo. Haee est Osyris, quae fuit Casia plurium antiquorum a 
rensie litteris, nempe Gesneri, Clusii, Penae, Lobelii, Caesalpini, Ca- 
merari, Prosp. Alpini, Raii, Tournefortii; sed a Casia Theophrasti 
longe remota; Virgiliana obscurissima (Fl. Virg. p. 31.). Unde patet 
quam parum apte Osyridi neotericorum haec nomina conveniant, et 
> "me opportune mutaretur receptum, nisi dictum, acceptumque esset, 
Plinium inter seientiae patres salutandum fore. Inspicimus in Boissier 
apud DC. Pr. (P. 15.) Sect. 26., subd. p. 107. P. Euphorbiae Osyri- 
nuncupatam. 
Üsyris mediterranea (Plinii) Nob. 
Plin. Nat. h. 1. 97, c, 12. vel : : : 
408. Moris Sard. 3. m. 4070 Was; Osyris alba L., Koch. p. 749., Bert. 10. p. 340., DC. Duby P. 
P. 4i, t. 954. Sar n n, Willk. Lang. n. 1148. Os. alba be Pen Hrb. Flor: Graec. Sibth. C. 10. 
pl. 3. p. 204, t. 916. tri t. 319. (cum inf. part., perig. divis, tern. quatr.), Gaertn. Fr. Sem. 
Ann. Se. Nat, Ser, 9, T. 6, usag) mk, I t. 802., Reichnb. Icon, C. 24. t. 548. f. 1164., Decaisn. 
. t. 66. fig. pl., et ej adat ve M +) t. 6. f. A. A. fr. anal., Chatin Anat. compar. vég. Dicoty. p. 2495-7. 
Hisp : Ell aout, Decsn, Botnq. 1868. p. 473., Zannich. Vnz. p .53. t. 83. vix Clus. 
nh 91., Lob. Advers. p. 184.-5., Icon. t. 433. f. 1., Camer, Epit. p. 284 
Septr. Per regionem mediterran. in ca 
; rara in Pyr. septr. vel in regione ocea- 
j.p venae iie ep gp ci "E 2: a 
di i Muta vagi . med. a ontpelat, prope St. Mar , 
pc tear et iter, 13. Jun. 1879; s Pyr. ot P Roussillon) ad 
la Glaziette q' Ou un. 1837. Habui a Deville ex le Ger du Troubat, et 
zous: ille vidit etiam au Ger de Lourdes. 
