125 
Observavi in Lavedan ad Agos, ad Fox: vidi ad Toulouse; dein 
sub Lejona (Pyr. Cantabr. Guipuscua) mare versus, sed raram; ad el 
Castell la Mota prope San Sebastian vidit etiam Willkomm. (Sert. Fl. 
Hisp); et ad Bilbao vidimus equidem Lange, et ego, qui ad Pamplona, 
San Victorian, alibique, locis non amplius notandis per regionem in- 
feriorem Pyr. mediterr. abunde offendi. 
Perigonium ludit trifidum, quadrifidum, quinquefidum, et ita sta- 
mina occurrunt tria, quatuor, quinque. Nescio an quis ante Magnol 
hane perigonii variabilitatem observaverit, qui vidit quadrifidum cum 
totidem staminibus: ef. Nov. char. plantr. (op. posth. edit. a filio 1120) 
p. 306. Sed Os. quadrifida Salzm. diversa omnino species est, quamvis 
interdum perigonio tripartito occurrat in Algarbia, teste Willkomm l. s. È, 
praeposito nomine O. lanceolatae Hochst. Steud. (1832.) De parasitismo 
speciei cf. Planchon in Bull. Soc. botg. Fr. T. 5. (1858) p. 289, et 
p. 445. Figuram eitatam Fl. Graec. inter minus pulchras hujus insignis 
operis habui. Refero cum Zannichelli prolatione figuram etiam, negante 
quamvis Moris l. s. c. Reapse, si quae conspiciuntur organa, in extre- 
mitate ramorum sita, ceu flores habenda sunt, ii et male collocati, et 
perigonio grandiori, tetrameri absolute, vix hujus speciei haberi possunt. 
Drupa insuper acuta fingitur, vel apiculata, nimia prorsus exaggera- 
tione. Attamen non visa planta, cui figura illa melius conveniat in agro 
Veneto, existimo agi potius de mala icone, quam de figura ab aliena 
specie desumpta. Nec haneine figuram repudiarunt Pollini, Naccari, Ber- 
toloni; magnaque similitudo ei inest cum icone Dalechampii, quam, 
pariter, alibi collocare nequiveris. 
Cur albam speciem dixit Linnaeus? Rami et folia viridia sunt; 
flores sordide lutei; maturae drupae rubrae; quid albi in ea sit, ignoro: 
Mediterraneam nuncupo: officient dari, quamvis raro, extra hane re- 
gionem; sed in illa solemnior, lateque diffusa obvenit. 
Linophyllum Pontedera Anthol. 1. 3. c. 46. p. 261. 
Theseum Theophrasti, h. 1. pl. 7. c. 11., vel uti alii scribunt, 
Thesium Theophrasti, et Plinii, Nat. L.21. c. 17. vel 67., ego video 
in Iride tuberosa L., ridens de bono illo Wedel (G. Wolf.) tot singu- 
larium dissertationum scriptore, qui in speciali illa de Thesio Theo- 
phrasti Eresii, impressa Jenae 1708. in 4.0, Rhabarbarum interpretatus 
est! Ob id, restitui Pontederae nomen, quod eamdem significationem 
habet ac Linaria, Significatus idem, finis diversus. Si aliquid vitiosi est in 
hoe, nomen conficiatur novum. Potior ne Xerolophus Dulac? De hujus Or- 
dinis parasitismo, strictius vero de illo generis nostri, cf. Brandt. De paras. 
quibusd. (1849), et Chatin in Bull. Soc. botq. Fr. 3. (1856.) p. 14. seq. 
Linophyllum alpinum (Caesalpin) Nob. 
Caesalp. Herb. Tornab. (1563.) fol. 133. n. 361., et De Plnts. l. 4. c. 13. p. 155. Thesium alpinum 
La Koch p. 718. n. 9., Bert, 2. p. 745. n. å., Gaud, 2. n. 567., DG. Dub. p. 408. n. 2., Loisel Gall. 
ed. 2. p. 176. n. 2., Willk. Lang. n. 1149. Th. alpin. La-Peyr. Hrb. partim; Th. carnosum Wolfner 
ex DC. Alph., Th. tenuifolium Sauter, ex Neilr., et DC. Xerolophus alpinus Dule. Jacq. A. 5. p. 8. t. 416., 
Sv. Bot. v. 9. t. Gtt., Schrank. Fl. Monac. t, 228., Gaertn. Fr. Sem. pl. 2. p. 40. t. 86. f. 6., Drev.. 
et Hayn. Ch. pl. Eur. T. 5. p. 30. t. 121., et apud Schrad. Journ. bot. (1800.) p. 32. n. 3. t. 6. D., 
Reichnb. Icon, C, 24. t. 544. f. 1156. (tenuif.) dubium, et t. 541. f. 1151., Flor. Dan. Suppl. t. 10., 
Sturm, Heft, 11., Gerard, Fl. Gallo Prov. p. 442. t. 17. f. 1. 
% Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. in editioribus. 
. Legi in Pyr. or. ad Mont-Louis , die 8. Jul. 1836. Alit eum Ca- 
mgou quoque. 
