133 
D. Philippi Gren. apud Billot, Archiv. Fl. Fr. Allmgn., Feir. 1853, 
p. 282., qui lasus Th. Laureolae vix notabilis est, ab auctore evectus 
in speciem e caulibus magis foliatis, bracteis flores subsuperantibus, 
floribus dietis minoribus; specimina ad Bigorre lecta suppeditavit Phi- 
lippe. Falsam speciem primus rejicere Boutigny, apud Bill. Ann. Fl. 
Fr. Allmg. p. 131., serius Cazes, Bull. Soc. botq. Ramondn. 10. (1868.) 
p. 53-6. Item Zetterstedt (Pyr. princ. n. 1101.) noto, aut ignoto Bou- 
tigny, formam parvifloram Th. Laureolae judicavit. 
Occurrit interdum perigonio foras violaceo. Drupae in mea stirpe 
acutae apparent, quod de sua negat Jacquin, et cum eo obtusae di- 
cuntur a Gmel. Dad. Als. 2. n. 593., depressae a Wikstrom Daphn. 
(1820.) p. 10. n. 2. forte hoe pendet ab exsiceationis gradatione di- 
versa; statque observatio Sehmiedel, in Conr, Gesneri Hist. pl. fase. 
8. p. 8. n. 9., quam refero: « Baccae...... non nisi per ersiccationem 
accuminatae. » Ludit haec species numero florum generatim 5-8: ast 
loco propitio degens florum copia luxuriat et tunc evenit illa Daphne 
multiflora Thore MN., Grateloup, Act. Soc. Linn. Bord, T. 9. (1827.) 
p- 71., vel apud Gay Coron. Endr. Pyr. p. 19. (nom. tant.), quam 
ceu speciem ne quidem Grenier retinuit, cum Godr. Fr. 3, p. 57. 
Putarunt ad hane stirpem retulendam esse 7ellinam Q. Sorani in 
Epist. ad Antonium de Priapismo Cleopatrae, ete. cf. edit. Amstel. 
Blaeu, 1669., p. 156., ineertum admodum judico. Et opinati sunt quidam 
Daphnoidem Dioscoridis, 4. c. 146., ad T'hymelaeam Laureolam quoque 
speciare; obstetit Hallerus, Helv. sub n. 1025.; dein Sprengel firmis 
argumentis; sed iste Thym. alpinam proponens non facile recipiendum 
judicium pronunciavit, Comm. Diosc. 2. p. 634. 
Et ego novi pharmacopolas qui Laureolam pro Mezereo venditabant. 
E fibris corticalibus Lawreolae chartam similem illae, quam Indae ob- 
tinent ex Daphne, sive Thymelaea Gardeni, cannabina, ete. obtinuit in 
Italia Brignole; cf. Hook.. Journ. of Bot. V. 3. (1852) p. 312.3. 
Thymelaea Mezereum (Mesue) Scop. Fl. Carn. 
Mesue de Simplicib, 1. 2. e. 22. (edit. Valgr. crt. 82.) Daphne Mezereum L. Sp., Koch p, 714. 
n. i., Bert. 4. p. 352. n. 1., Gaud. 3. n. 885., DC. Dub. p. 40;. n. 5., Lang. Willk. n. 1157., Meish. 
in DC. Pr. V. 14. p. 920. n. 1. D. Mez. La-Peyr. Hrb., D. Houtteana Planch., ex Meisn. in DC. Pr. 
Thym. praecox Gilib. Exerc. phyt., Engl. Bot. v. 90. n. 1381., Schk. Handb. t. 107.a., Duchesn. Pl. nt 
vén. Ad. t. 37., Litosch, Trin. p. 8. t. 3., Bull. Hrb. Fr. t. 4., Turp. Fl. med. 5, t. 236., Woodv. 
Hook. Med. hot. 4. p. 717. t. 245., Sv. bot. v. 1. t. 7., Schrank Fl. Monac. t. 36., Sav. Mat. med. 
p. 28. t. 48., W.: W., F., et N. ab Esenb. PI. otlic. t. 125., Dietr. Fl. Boruss. 5, n. 301. (p. err. 302, 
in tab.a); Br., Phoeb., Ratzb. Pl. vénen. germ. p, 37. t. 8. Sturm, Heft. 8., Nouv, Duham, T. 1. p. 21. 
t. 8., Roques Phytogr. med, p. 247. t. 25., Hayn. Arzn. Gew, 3. t, 43., Reichnb. Icon. C. 91. t. 556. 
f. 1181, Turp. in Dict. Sc. Nat. Atl. Dicot. t. 9., Gaertn. Fr. Sem. pl. p. 188. t. 39. f. 4, Plenck, Icon, 
pl. med. 4, p. 7. t. 302., Dul. Arbr. Arb. 2. t. 92. a Matth,; I. Bauh. Hist. pl. 1. |. 5. p. 566., Matth. 
p: 1217. vix.; Camer. Epit. p. 937., Dod. Purg. p. 139.. Pempt. p. 304., Lob. Obs. p. 199. f. 4., 
con. t. 367, f. 2., Fuchs. Hist. st. p. 297., Trag. St. h. E 959. ben, et p. 1074. fruct.?, Cord. Hist. 
crt. 188. b, et 189 a fig., Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. P. 2. fase. 1. p. 9. t. 3. f. 10.. 
Ə, Flor. Mart. Apr. Fruet. Jul. Aug. in nemorosis editis. 
Legi in Pyr. septr. med. sub le Port de Canfranc ad Paglietta die 
22. Maj. 1858; in Pyr. auriger. secus la Maura supra Mijanes, die 
14. Aug. 1843. Habui ex Coumelie a Deville. | 
Rami juniores pubescentes sunt, neque folia omnino glabra, nam 
per marginem ciliolata conspiciuntur. Drupae maturae in viva planta 
rubro-corallinae, sub exsiccatione nigrae fiunt, unde forte Gaudini hal- 
lueinatio, qui (de specie in Alpibus procul dubio communi) vivente 
