136 
Caespes saepe densus, crassus, palmaris, raro sub. pedalis, sese of- > 
ferens hirtellus et glaucescens, dense foliatus, floribus axillaribus dioieis, | 
superne spissioribus, vel aggregatis, coloris in perigonii tubo lutescentis, - 
in lobis atro-sanguinei vel totis flavicantibus foemineis, vespere et noctu 
odoratissimis et fragrantibus. Rami sub-simplices, erecti, vel e basi 
interdum adscendentes, longitudine in caespite inaequales, inferne glabri, 
superne gradatim magis hirti, e media circiter illorum parte floriferi. 
Planta mas prae foemina statura praestat. Folia sunt spiraliter sparsa, 
crebra, lineari-lanceolata, obtusa cum acumine, plana, glaucescentia, 
inferiora praesertim punctata, superiora hirsutiora, in utroque latere 
sub-aequalia, nervo etiam utrinque ferme aeque evidenti; quae folia 
in sureulis sterilibus proveniunt minora, et angustiora sunt, ut primitiis. 
Inflorescentia laxa, subspicata, attamen dives. Flores constanter dioici, 
sessiles, aut subsessiles, solitarii, vel in axillis subquini, perigonio hirto, 
laciniis quidquam inaequalibus, ovatis, sub-acutis, dorso pro parte hir- 
tellis, per marginem, et apice glabris; in planta mare cruenti, aut atro- 
rubentes (praesertim superne), perperam absolute fusco-purpurei dieti 
à Lange Pug., iu foemina flavo-virentes , aut e viridi-lutescentes: est 
insuper perigonium in floribus masculis longius, et angustius. Antherae 
aurantiacae, Ovarium glabrum; stilus lateralis, stigma capitatum. Nux 
pyriformis, glabra, nitida. Perigonium sub fructus maturitate, quam- 
quam pubescentiam non exuat, attamen nitidum fit, ferme membra- 
naceum, fulvescens factum. 
Bene Asso l. c. multam animadvertit affinitatem cum Passerina, 
seu Daphne pubescenti L. Mant, , quam ex Jacquin in Austria indi- 
cavit Linnaeus |. c. p. 66., sed eam in Austria vivere nullus credit. 
Et ego optarem Pyrenaeam cum illa comparare. De P. pubescenti, sic 
Wikstr. T. hymel., Act, Holm. 1890. p. 232.: « Dubia adhuc species, 
quae in libris de plantis austriacis haud memoratur. Locus ejus natalis 
certe Mendose est. designatus. Vahlius ad descriptionem Linnaei de hac 
imt per « Hab. in Hispania (non in Austria). » An ne P. pube- 
ex Bluf ademque sit ac Daphne coridifolia, vel D. thesioides Lamk.?, » 
1041 mer d Fingerh. Compend. Fl. Germ. T. 1. (1825.) p. 504. n. 
caule pr oui, a Linnaei, et Wikstrümi imitatione, legitur 
spl Enia sero typographica menda, loco pubescente), ut 
eni Qus + "Istróm video. Austriam pro Asturia indicavisse 
i wE IE DO. Pr P. 14, p. 558. n. 22, Eam extra 
E dd to novimus. Cu. 
pinqua videbat pU POL Au 1, y. ok t. 95, huie nostrae pro- 
e XA, quod ipsius Desfontaines archetypis demum confir- 
mare mihi datum est: haec tamen praecipue distineta est, caulibus 
‘asl ramosis, foliis bracteisve i SR lei ib ino- 
ribus flavis ye ox S genera im magis villosis , floribus mi 
ibt ied i Hu cuntur, Multum affinitatis quoque P. : r 
(1789.) p. 437. n. 19 (t ^ sive Daphne. thesioide Lamk. Dict. T. 2. 
Herb, /P linarifoli P ustr. t, 290, f, 4., vel P. laevipede Pourr. 
; 4 tourr. Hrb. Matr., linearifolia ex Lange), repe- 
cum P, Thymelaea DC uS = qua Boissier’ comparare maluit, ut et 
distinetissima est). Et n Lu c. p. 557., a qua postrema revera 
sioidis sustinuit (Pu sg audo Lange, qui legittimitatem P. the- 
facientem Meisneri x pi. impr. Hisp. 2. p. 102.; Pr. n. 1166.) parvi 
"ntentiam, qui P, thesioidem et ellipticam ceu unius 
