; 137 
speciei varietates tantummodo consideravit. Primae e Fraga retu- 
lerat Pourret Thymelaeam Linariaefolio hispanicam, Tournf. Inst. r. 
hrb: p. 594. 
Neque dum opportunitas propitia sese officeret, negligendam esse 
duco comparationem. P. ellipticae cum P. coridifolia, sive Daphne cori- 
difolia Lamk. Ibid. p. 436. n. 11., in Jussieu Herbario pariter inve- 
nienda, eui synonymon est P. cantabrica Pourr. Hrb. Matrit., quamvis 
reapse agatur de optima, et distinctissima specie. 
Planta de qua agimus missa primum fuit ad Bolos a Seriola. sine 
loco, sed ut videtur e viciniis de Jaca, cum nomine Daphnidis pube- 
scentis dubitanter; dein a Pourret accepit Bolos sub eo P. odoratae 
- e Galloecia. Revera flores noctu tantum odori nomen tristis suggerere 
ei debebant: ego illieo cruentam dixi Passerinam, quod nomen in hoc 
peecat, ut solis masculinis floribus aptum sit de viva planta, quod 
nobis aliter placuisset, ut adjectivum optatam designaret analogiam. 
Sanam. med, angust. brevig. folio Barr. le. t. 232. s. c. placet, sed 
relietis observationibus a Jussieu additis p. 123. n. 1356., ubi syno- 
nyma alienae certe speciei, forte P. tinctoriae Pourr., afferuntur. 
Passerina hirsuta (Mycò, Dalech., Gesn.) L. Sp. 
Cneorum nigrum Myconi Dalech. Hist, pl. Lugd. 2. p. 1364. f. infer. Empetr. Ang. Sempl, p. 301 ? 
Gesn. Op. bot. ed. a Schmied, P. 2. fasc. 1. p. 6. t. 3. n. 8., et tab. lign. 21. f. 183. Anno 1500, Dalech. 
misit ad Gesuer. et p. 7. Koch. p. 714. n. 12., Bert. 4. p. 344., DC. Dub. p. 406. n, 5., Loisel. 
Gall. 2. p. 284. n. 5. Thymelaea hirsuta Endl., Meisn. in DC. Pr. V. 14. p. 557. n. 19., Moris Sard. 
3. n. 1065., Lang. Willk. n. 1176. La-Peyr. Herb., et P. polygalaefolia La-Peyr. h. abr. PI. Pyr., 
ex Herb., Clamvdanthus hirsutus Griseb. Rum. Bith. Addit. alter e Collect. Norèana (sine indice). 
Flor. Graec. Sibth. C. 4. p. 52. t. 360., Wendl. Obs, bot, p. 18. t. 2. f. 16., Reichnb. Icon. C. 91. 
t. 550. f. 1168. Bot. Mag. t. 1989., Duchesn. Pl. ut. vénen. Atl. t. 38., Breyn. Cent. p. t. 19. f. media, 
m x n Ment. t. 86. f. B. San. 3.a Clus. Hisp. p. (177-9.), Rar. pl. Hist. 1, 1. p. 89. vix bon., Barrel. 
€. t. 233, 
h Flor. Apr. Maj., et iterum Aug. Sept. Fruct. Sept. Oct. In 
scopuls. marits. Pyr. oriental. 
Legi inter Collioure et Port- Vendres, die 15. Maj. 1831.; fructus non- 
nullos legi ad Rosas, die 26. Aug. 1860. Observavi ad Bagnouls sur Mer, 
ad Culera, in Valle d'Aro (non à la Tour de la Massana La-Peyr.). 
Flores in quibus stamina bene evoluta conspiciebantur, steriles mihi 
sese offerebant, i iisque vix ovaria, et stili, pro illorum tenuitate vi- 
sibiles. Et ego in hac specie vidi stilum brevem et centralem, neque in 
Pass. Sanamunda recte lateralem dici stilum persuasum habeo, quum 
centralem, et tantummodo aliquantulum inclinatum in hae viderim 
specie. Planta junior alienam quasi praebet faciem; istam nomine P. po- 
lygalaefolia evulgavit La-Peyr., Hist. abr. Pl. Pyr. p. 214. n. 4. In 
ea folia quidquam latiora, et utrinque modice tomentosa, sed in ramis 
paullulum evolutioribus non desunt folia in inferiori pagina glabrescentia: 
inde patet quam sit fugax status iste. Novit hoe Vahl, qui optime, 
Symb. bot. 1. p. 29., adnotavit: « Planta junior absque tomento in caule, 
et pagina superiore foliorum, foliisque decussatis faciem diversam habet, 
ut primo intuitu differens videatur ». Damnanda utique est distinetio 
hujuscemodi plantae eeu varietas, uti fecerunt Loisel. Gall., Castagn. 
Catal. pl. Marseill. (1845. p. 117), Gren. cum Godr. Fr. 3. p. 63., 
Meisn. in DC, Pr. c. 
Notanda sane planta foliis in pagina superiore, neque in inferiore 
tomentosis. Hoe tamen vix a communi lege recedit, dum pagima superior 
foliorum cauli applicitur, minus ab aére, minus a luce pereussa, eadem 
