138 
ferme conditione, qua degunt generatim folia in aliis plantis. Sed quaeso: 
qua causa pagina inferior foliorum generatim magis pubescens , vel 
hirsuta reperitur? Sunt plures alpinae, ut litorales plantae, a solis radiis 
valide pereussae, furentisque ventis obnoxiae, quae glabrae, quae hir- 
sutissimae sese spectatum praebeant. Quid ergo? Nescirem: sed palam 
est, neque e peculiari quadam textura quae hirsutiem ingeneret hoe. 
explieari posse, nec lueis defeetus aut vivacitas, vel aéris major minorque 
violentia vim habere ad hujuscemodi effectum gignendum. Hoc apparet 
tantum, quod mutatis eireumstantiis, mutatur officium in utraque fo- 
liorum pagina, ut fit de stirpibus amphibiis, vel in quibusdam planta- 
rum propaginibus humo datis, radieibus aéri expositis. Credendum itaque 
est, in P. hirsuta fieri inspiratio nocturna e superiori foliorum pagina 
et expiratio diurna ex inferiori. Nullus adhue, quantum scio, animad- 
vertit mutationem aliquam noetu fieri in foliis hujus speciei, qua pa- 
gina superior melius aéri se praeberet, contrario modo plurium vege- 
tabilium, in quibus foliorum pagina superior nocturno tempore minus 
se aéri offert. Reapse folia P. Ahirsutae organographice consideravit 
Pasquale, de illius stomatibus praecipue euriosus, sed physiologicam rei 
rationem non dedit: cf. eum cum Caruel, Nuov. Giorn. bot. ital. 1869. 
p. 194-5. / 
Caeterum folia eodem modo tomentosa in superiori pagina, in in- 
feriori glabra, et ita conversa, ut pagina glabra aérem potius respiciat, 
observantur in Metabasiis plurimis, in Elytropappo spinelloso Cassini, 
inque Elytr. glanduloso Less., in Baccharide thyoide Hook. Misc.; in Sida 
Pichinchensi Humb. et Bonpl. pl. aequinoet. (faciem Papaveris alpini 
portendente, cf. t. 116. oper. cit.), in Erodio supracano L'Herit.; in 
Astragalo hypoglottide aliquando, contrariam positionem tenent folia ad 
terram strata. Sed quoad harum postremarum primam, non eredo expli- 
cationem ab Humboldt, et a Bonpland datam communem Botanicorum 
consensum adepturam. « I] est assez remarquable, que le Sida pichin- 
chensis offre des feuilles dont la surface inférieure est glabre, tandis que 
la surface supérieure est couverte. de poils. Comme toutes les feuilles de 
cette Malvacée sont radicales, et presque adh‘rentes à la surface du sol, 
on conçoit, que les organes de la respiration contrariées se sont developpés de 
préférence sur la partie des feuilles qui est libre, et constamment frappée 
par les rayons du soleil. » PI. ZEquinoet. P. 2. p. 117. Nihil ad hasce 
species dietum est de stomatibus, quae observari merebantur, conside- 
rato Polygono amphibio, quod dum natat, ea gerit in superiori foliorum 
rte, i 
Aia (7. 65 gg alba, Nymphona, Buccaferreae variae, 
Horta gerina tinctoria (Clusii, et Myeò) Pourr. Chl. Narb. n. 835, et 
, quia multum temporis ante operis Dalechampii publicationem 
ete. Toulouse T. 3, (1788.] p. 393 peciem, de qua Gesnerum antecessit, Pourr, in Mém. Acad. Sc. 
P. 62., Lang. Willk. n. 1199. V 5, 8 loc. autops.); Loisl. Gall, ed. 2. p. 281. n. 4. Gren, Godr. Fr. 3. 
- 402. P. hi A. Gra; i (nec b), Dufour (L.) Diagn. pl. Esp. in Bull. Soc. botq. Fr. 7. (1860.) 
ourr. Ibid., et P. tint. s. c "Chio; n. 343., ex ipso En. p. 155., ut et mihi loci autopsia: P. tomentosa 
quae enumeratur El. p. het. Al amydanthus tinctorius a Mey., Daphn. P. Myconi Pourr. Hrb. Matr. 
I. 1. p. 88., Lobel, OG. 624 atr. 1796. p. 23. Thymelaea tinctoria Endl. Gnr. a Clus. Rar. pl. h. 
Barrel. Icon, t, 931 Obl. 24. f. 1., Icon. 2. t. 217. f, 9. Dalech. h. pl. Lugd. 2. p. 1668. fig.a VIX. 
» B P» 123. n. 1355, qui locus a L'Heritier demonstratus fuit Asso, ut iste fatetur. 
Mbit cs e, Fruet. Vere, In Pyr. Arag., Catal. cum Olea, 
