139 
Legi in Pyr. Arag. seeus flumen Gallego ad el Puente de Luna, 
die 24. Jun. 1850. Observavi supra Manresa, praecipue in nemore dè 
l'Estapia, in m.e Costa blanca contra Pons. 
Frutieulus pedalis, sesquipedalis, raro elatior, erectus, ramosissimus, 
ramis erassiusculis, saepe tortuosis, et intricatis, cortice praeditus scabro, 
vel cicatrisato e lapsu foliorum, tubereulato, caduco, in junioribus ramis 
hirsuto (neque glabro, Asso), inque illis tantummodo foliis, floribusque 
luxurians. Radix intense colorata erubescit. Folia crassiuscula, lineari- 
obovata (nee ovata, Asso), obtusa, hirsuta pilis erispis confervoideis, 
senio quasi pulverulenta, et sub-cinerea; minus attente observata op- 
posita videntur, sed reapse in spiram disposita sunt, et flores plus quam 
duplo superant, florum pedunculis etiam supputatis. Flores lutei, amoeni, 
odorati, sed nimium acute ut grati esse possint, quamvis aliquid citrini 
in hoc odore reperiatur; qui dum mitior fit, eo gratiosior evenit; cae- 
terum flores brevissime pedicellati (male sessiles dieti a Grenier et ab 
Asso); pedicellis axillaribus, hirsutissimis; ante anthesim ereeti, evoluti 
patentes, et horizontales, hermaphroditi, aut dioici, bracteolis duobus op- 
positis (saltem tales apparent bracteolae), in pedicellis muniti; bracteolae 
hae, calicem ferme simulantes, naviculatae, pallidae, glabrae, cilio- 
latae sunt; denique flores cum pedunculis duas circiter lineas attingunt. 
Perigonium glabrum, nitidum, minute punctatum, angulis obscuris octo 
contra staminum insertionem praeditum, et hi anguli respondent stami- 
num filamentis; perigonii lobi sunt obtusi, alterne minores, et angustiores, 
vel majores et latiores, istique sunt, qui in aestivatione seorsim manent; in- 
super perigonii tubus aliquantulum compressus, quae compressio ita fit, ut 
lobi majores perigonii unus superne, alter inferne maneant, et minores 
lobi in lateribus ideirco angustioribus consistant; est etiam perigonium 
inferne quidquam incurvum, nam brevitate pedunculi flos erigitur aliqua 
ipsius tubi ineurvatione. Stamina alterne breviora et longiora, breviora 
sita ad angulos divisionum perigonialium, longiora ubi media loborum 
pars oculis dijudicatur, istaque longiora stamina faucem perigonii su- 
perant, et exporrecta apparent, dum caetera inclusa remanent; antherae 
fulvae sunt sive aurantiacae, sed defloratae palleseunt, Ovarium glabrum, 
stilus centralis, brevis, rectus. Fruetum glabrescentem, et subpubescentem 
dieit Grenier, qui ovoideo-conicum, obtusum describit. Tota planta, demptis 
floribus, foetet: ad lanas luteo colore tingendas inservit. Dicit Pourret 
vulgo Brussolaga appellari, quod nomen apud Catalanos currit, dum 
Aragonenses, Asso et meo testimonio, stirpem saltem ad Cesaraugustam 
Matapollo vocitant. Planta toto hyeme florida, sapore amaricante, ingrato, 
praedita est; sed in loco natali visui gratissima. Locum Dalechampii 
ad Daphnem vermiculatam Vahl, et inde ad hane speciem, primus 
denunciavit Ventenat, ut ex Cavanilles Herbario, in quo citantur ipsius 
Ventenat litterae, ipse novi. Pourret dum tertium nomen huie plantae 
imposuit (P. tomentosae) dixit eam esse Thymelacam hispanic. lini folio mi- 
nori, subhirsuto, et carnoso Salvador; retulitque sequente synonymon etiam 
ourret, addens opportunam observationem: Thymel. foliis Chamaelaeae 
minorib. subhirsut, G. Bauh. Pin. (p. 463. n. 4), Salvador (quae reapse 
Passer. hirsuta, L. est), et Sanamunda Clus. Rar. pl. h. p. 88. (praecedens) 
+ Pourret in Herb. suo Matriti asservato. Grenier cum Godron FI. Fr. 
e duobus Barrelieri synonymis ab Asso citatis susceperunt primum, 
scilicet Icon t, 233., quae figura amandari debet ad P. hirsutam, 
