145 
Legi in Pyren. Cantabr. ad San Sebastian die 15 Aug. 1844, 
in Pyr. septentr. med. ad Toulouse die 17. Oct. 1852. Habui ex Tarbes 
a Deville. 
Folia obtusiuscula cum Duby non dicerem, sed ex acuminato apice 
obtusiuscula; nec ochreae sunt breviter ciliatae, ut habent Meisner, 
Spach, Lange, Koch, Bertoloni. 
Caryopsides aliquae triquetrae, aliae compressae (lentieulares), quod 
non omnes animadverterunt. 
Polygonum mite (Ruell.? Trag.? G. Bauh.) Schrank Baiersche Flor. 
Persicar. minor Ruell. Nat. Stirp. l. 2. c. 91. p. 542, lin, 36.? Persic. gen. aliud Trag. St. h. p. 91. 
n, 2.2 Persic. angustifolia G. Bauh. Pr. p. 43., Cat. pl. Basil. p. 29., ex Kirschl. Alsat. 2. p. 28. n. 5. 
(correts. corrigs.) Koch p. 712. n. 6., Meisn. in DC. Pr. P. 14. p. 110. n. 107. P. laxiflorum Weihe, 
Bert. 4. p. 374. n. 8. P. dubium Stein, Moris Sard. 3. n. 1058., Gren. Godr. Fr. 3. p. 48. P. angusti- 
folium Brot. Lusit. 2. p. 41. n. 2 (mea sententia); non Poir, Dict. 6. n. 14. ejusd. anni 1804.; nec Roth. 
Tent. P. laxum Pesn., ex Lloyd. Loir. infer., P. hybridum Chaub. apud St. Amans Agen, (1821.), 
P. Persicaripiper Chaub. apud Lagr. Foss. Tarn. Garonn. (1847.) p. 330. n. 6., P. pusillum Serr. 
Toulous. (non Link.), P. minus Benth. Cat.; forte etiam Willk. Lang. n. 1133., non Huds., Pol. min. 
glabr. Magn. Bot. Monsp. App. altr. p. 2. (innumr., et s. anno)?. 
(+) Flor. Jul. Oct. Fruct. per totum ferme Autumnum. 
Legi in Pyr. Cantabr. humil. ad San Sebastian 1. d, Antignà, die 
18. Sept. 1844; in Pyr. Atax. ad Narbonne, die 12, Sept. 1839. Habui 
ex Tarbes, a Deville. Observavi ad Toulouse, Martres, Gerona, etc. 
Caules basi radicantes, ramosissimi, ramis adscendentibus, quibus 
notis etiam ab affini P. Hydropipere illico distingui potest, ita ut longe 
abest ut dici possit idem ac Hydrop., ut Bertol., ete. Ochreae parum 
hirsutae, et forte non magis ciliatae prae P. Hydropipere; florales etiam, 
sive bracteae, vix ab illis Hydropiperis differentes. Spicae quidquam 
crassiores dicerenì, suberectae quidem sunt, sed basi aeque interruptae. 
Flores eglandulosi, qua nota potissimum, saporeque mite, nee non ha- 
bitu (ut supra diximus) ab affini Zydropipere optime distinguitur. Vi- 
dentur etiam caryopsides in P. mite evidentius triquetrae; sed earum 
aliquas aliquando triquetro-compressas deprehendi, interdum angulo altero 
tam obscuro, ut nuces compressae declarari possent: et stilos adesse duos 
in nuce uno latere plana, altero convexa, observavi ad Rosas, die 4. Sept. 
1846. Flores generatim pallidiores in P. mite, eosque in Cantabria meri- 
dionali semper albidos vidi; et perigonium quadrifidum, et flores hexandri, 
et stili furcati, cum stigmatibus tribus aut duobus, mihi sese obtulerunt. 
Habetur a quibusdam pro hybrida progenie, spectato praecipuo 
P. miti Schrank (cf. G. Godr. p. 50.); et forte ista fuit origo plantae, 
quae hodie liberta faeta est; ego opinioni F. Schultz faveo (Arch. FI. 
Fr. Allmagn. p. 128) qui legittimitatem ab ea naetam sustinuit, quum 
reapse pluribus locis eam reperierim, in quibus putati parentes (P. 
ydropip., Fersicar.) longe aberant. Volunt quidam a specie auferre 
E miti Schrank (hybridum consideratum), et retinere dubium, vel la- 
riflorum, aut Braunii, quod si plane demonstrabitur, ego in capite 
sumam Broteri nomen, eo quod potiorem inter primos speciei auctores 
memoriae commendat. Ad plantam hybridam ex P. Hydrop. et dubio 
refert Grenier P. Hydropiperoidem Michx: sed cur? deficiente in Ame- 
rica. P, dubio! illo insuper recognito ab Hooker pro forma P. Hydropiperis. 
P. angustifolium Broteri, fidenter ex descriptione a me hue relatum 
praeterviderunt Meisner, Steudel, Dietrich. Reapse alterum ejusdem 
ann stat ex Poiret. Locus Magnoli dubius, ex quo affines species ei 
Persicariae fuerunt. 
10 
