146 
Polygonum salicifolium (Cupani et Tournefort) Brousson. in Willd. 
En. hrt. Berol. (1809), non Del. (1812?). 
Persicr. longifol. Valent. Tournf. Inst. r. hrb. p. 510., et Herb. ex Boiss., ac Gussone, ex quo 
Cup. auctoritas. Willd. En. hrt. Berol. p. 428. in not. **, Moris Sard. 3. n. 1057. P. serrulatum Lagase, 
Gen. Sp. (1816,) p. 14. n. 181., Meisn, Monogr. p. 77. n. 66. inq. DC. Pr. P. 14. p. 110. n. 109. Bert, 
4. p. stò. n. 10., Guss. Sic. Syn. p. 456. n. 10., Willk. Lang. n. 1132., Gren. Godr. Fr. 3. p. 48. P. 
eme dropiper Salzm. pl. exsiec. (nec negaverat Boiss.): Persicaria serrulata Webb., et Moq. 
vier. Cor. qui confirmarunt Polyg. tenellum Roxb. h., et P. glabrum. Item (l.c. 3. P. 2, p. 219. n. 2) 
(*) Flor. Aug. Sept., et etiam Oct. Fruct. per Autumn. In Pyr, 
Atax. orient. humilior. calidior. 
Legi in Pyr. Catal. ad Rosas prope la Casetta de l'Estanque, die 
4. Sept. 1846. Vidi ad Narbonne sub Gerona. 
Facile distinguitur in loco natali statura proceriore, habitu robu- 
stiore, foliis exaete lanceolatis, et colore herbae intense viridi, quamvis | 
folia glaberrima non sint, ut praedicantur a Willd. l. c. Caulis, saepe 
in = immersus, longe repit, ad genicula radicans, statura sesqui- 
pedali, et bipedali; ochreas glabras ego observavi, et tales eas de- 
scripserat Meisner, contra Bertoloni, Grenier, Willkomm, demum Meisner 
quoque, qui vel pubescentes, vel pilosas, aut pilosiusculas eas deseri- 
pserunt; cilii in illis reapse solemnes, Spicae sunt longe pedunculatae, 
aliquando geminae oceurrunt. Flores eglandulosi. In iis vidi, generatim, 
stamina quinque majora, et tria alia, quae altero pistilli latere sita 
habentur, minora; aliquando horum minorum staminum unum deerat, 
et tune flores heptandri. Willdenow, Gussone, Sprengel diagnoses (aut 
sectio) indicant stamina sex, et sex absolute indicantur in Bertoloni , 
et Grenier deseriptione, quod profecto corrigendum est, cum iis qui 
dixerunt stamina 6-8., Meisner | c., Moquin apud Webb Berthel. 
Canar. T. 3. P. 2. p. 219. n. 2., Moris Le. Pistillos generatim tres, 
ego quidem vidi. 
Speciem Tournefortii sine rivali putaveram: sed ejusdem aevi surgit 
Cupani, a Gussone indicatus. Ile hanc speeiem primus enumeravit in 
Horto Catholico (1696.) p. 166. sub hac phrasi « Persie. Nerii folio 
prata fi. candido purpurantibus » (relictis synonymis); suamque 
speciem delineari curavit in suo Panphit. Sicul. t. 42. 
specimen sri qu ltr. hrt sie. Caesalp. p. 45) num Polygoni 
dia n eun in Caesalpini Herbar. Tornaboni (1563.) 
pertineat dui ét dude ef. Caesalp. De Pints: ]. 4. e. 35. p. 168., 
riii Md : ane speciem. Ego inter hoc et mite ambigo; ambae 
i ; lisdemve locis facile obveniunt. 
ipm Persicaria (Hippoer., Theophr., Dioser. Plin.) Auctor. 
toa; Mor i 
?7. c. WA Ux ang a V Theophr. Hist. pl. 9. c. 18., Diosc., 1. 3. c. 129., Plin. Nat. h. l. 
DC. Dub. p. 404, n. 10. (a; V ur 94. Koch p. 711. n. 5., Bert. 4. p. 370. n. 5., Gaud. 3. n. 896., 
Canar., « vis steterint jam - Lang. n. 1134., La-Peyr. Hrb., Persicaria vulgaris Webb. et Moq. 
: + Engl, Bot, v i n +e Pers. maculatae Eric. Cord., P. maculosae Ray, P. mitis I. Bauh., 
Y. 2. t. 194. Diete, FI, Bop g > CUT. Fl. Lond, ed. Grav. V. 2. t. 44., Flor. Dan. t. 702., Fl. Bat. 
: : : - 4. n. 284., Schk, Handb. t. 108., Reichnb. PI. er. C. 5. p. 55. t. 401. 
Le T Dod. Hisl y. (ex a, b, (non g) t. 3. f. L. fl fr. Brunf. Herb. 2. p. 18., Trag. St. h. 
- Epit, p. 353, s IP 
. A41. f. 1., Pempt. p. 608., cur non? ead. in Lob. Icon. t, 315. f. 2. 
(O) Flor. Jul. Oct, Fruet. per Autmn. 
1 D in Pyr. Arag. ad Torla, die T. Aug. 1850: habui Tarbes 
Varietas, quae Po 
ly i itid $ " sd * b Fi- 
fueras prope Biurana, È Ù vem sa est, obvia mihi fuit su 
