147 
Polygonum lapathifolium (Brunfels) L. Sp. 
Brunf. Herb. 2. p. 19. Koch. p. 711. n. 4., Bert. 4. p. 369. n. 4., Gaud. 3. n. 895., Willk. Lang. 
n. 1135., Gmel. Bad. Alsat. 2. p. 170. n. 600., Guep. Main. Loir. ed. 2. p. 93. n. 309., Hook. Br. FI. 
ed. 1. p. 183. n. 8., Bluff, Fingerh. Compnd. ed. 2. T. 1., P. 2. p. 27. n. 4. P. Persicaria b Hook. Bor. 
Amer. p. 122. n. 9.; g Meisn. Monogr. p. 69. n. 41., DC. Dub. p. 404. n. 10. P. nodosum Reichnb., 
Moris Sard. 3. n. 1059. La-Peyr. Herb.; P. orientale var. discolor Benth, in London Journ. of Botan., 
et forte P. glutinosum Wall., ex Benth. Hongk. Engl. Bot. v. 20. n. 1382., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. 
V. 2. t. 45, 46., Plenck. Ic. pl. med. T. 4. p. 13. t. 307., Flor. Bat. 6. t. 442., et v. 8. t. 602. (nodos.) 
in Pyren. non vis. Reichnb. Pl. cr. C. 5. p. 58. t. 495. f. 688., et t. 496. f. 689. Trag. St. h. p. 91. 
a Fuchs. Hist. st. p. 630., I. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 38. p. 779. v. 771. f. 2., Lonicr. Nat. h. ert. 162. A. 
(+) Flor. Jul. Septr. Fruct. Aug. Oct.. 
Legi inter Luchon et Montauban, die 23. Aug. 1838. 
Pace Meisner l.c, eorumque qui secum sentiunt, a P. Persicaria cum 
L., Curtis, Smith, Gaudin, Sprengel, Host, Gmelin, Fries, Koch, Grenier, 
Cosson, Germain, Asa Gray, Ledebour, Bromfield, aliisque bene multis 
ipsoque demum Meisner in DC. Pr. a Persicaria separo. Forte primus 
inter neoterieos distinxit speciem Tournefort, Inst. r. hrb., inque Hist. pl. 
envir. Paris (1698.) p. 514., vel ed. 2. data a Juss. 1725. T. 2. p. 476. 
Vidi simul nascentia, sed semper distineta, neque intermedias formas 
pereepi. Quum agitur de generibus, quorum species eumdem ferme 
solum, et elevationem, temperiem, et clima exposcunt, ista simul cre- 
scendi occasio valere nequit ad species infirmandas. Ad amussim plures 
Polygoni species (de quarum legittimitate nullus unquam dubitavit) simul 
in eodem loco crescere facile observantur, inter quas P. convolvulaceum, 
et P. dumetorum, quae quamvis habitu, et facie inter sese similes sint, 
attamen eas in unam confundere speciem nullus usque adhuc ausus est, 
nec unquam audebit. P. lapathifolium cum P. Persicaria comparatum, 
undique, ferme, notas distinctiones praebet, quas e plantarum vivarum 
comparatione tradam. P. lapathifolium statura praestat, et major est 
omnibus partibus, praeeipue vero foliis, Caulis in hoe subfistulosus, 
magis est farctus in Persicaria. Ochréae in illo integrae, quae in Per- 
sicaria lacerae sunt, inque internodiis, superioribus praesertim, ciliatae. 
Folia in P, lapathifolio ciliolata, scabriuscula, digitis retrorsum ductis; 
manifestius per marginem, et in nervo medio, plerumque subtus pube- 
scentia. Spicae axillares, et terminales, non vero oppositifoliae ut cantat 
Loisel. Gall. ed. 2. p. 282. n. 4. Caeterum in hac specie spicae laxae, 
pallidae, graciliores, longiores, nutantes; quae in Persicaria erectae, 
coloratiores; pedunculi in illo magis scabridi. Braeteae acutae, glandu- 
losae, denticulatae in P. lapathifolio; longe ciliatae, vero, et validius vi- 
ridi-striatae, ac insuper latiores, minusve acutae in Persicaria. Videntur 
et stili magis in P. lapathifolio sejuncti, qui trini etiam visuntur in 
Persicaria. Nuces utrinque. concavae in P. lapathifolio, hine planius- 
culae, illine concaviusculae in Persicaria. Quae fructuum diversitatem 
notam cos'antem distinctionis praebere sustinuerunt jam Lorey, et Duret 
Fl. Cote d'Or, ete. T. 2. (Dijon 1831.) p. 169. Ast in Persicaria nuces 
variare triquetras et compressas in uno eodemque racemo, vel spica 
nos quoque, cum aliis botanicis plurimis novimus, praesertim ex obser- 
vationibus actis ad Orges Pyr. aurig., repetitis et ad Savignac, diebus 
10 Aug. et 18. Aug. 1840., nec non ad Toulouse, etc. Cf. ad hoc Koch l.c., 
ct etiam ed. 1. p. 618., Sm. Br. ed. Lond. p. 425. n. 2., ed. Roem. p. 
426. n. 3., Noul. FI. bass. sous Pyr. p. 555. n. 6. Obs., Fries Nov. Fl. 
Sv. Mant. alt, p. 27. n. 29., Gren. Godr. Fr. 3. p. 47., Hook. et Arn. Br. 
Fl. ed. 8. p. 971. n. 10. Reperies etiam nuces aliquando triangulares 
deseriptas in P. lapathifolio, ex. gr. a Smith. Engl. FI. 2. p. 235., unde 
